
اگر چه در شعار بیشتر ما مردم افغانستان خصوصآ یک قشر بخصوص بشمول رهبران و سياسيون ما در گفتار و در شعار تظاهر به روحیه ضد اجنبی، ضد بیگانگان و ضد خارجی میکنیم، اما در عمل صد فیصد خلاف آن عمل میکنیم یعنی با خارجیان، و اجنبیان خصوصآ خارجی های “چشم سبز و موی زرد” تعلقات و پیش آمد نیک داریم و با هموطنان بومی خود خیلی خشن، خیلی زشت و خیلی دشمنانه رفتار میکنیم، این حقیر و فقیر چند نمونه از این ادعا را مشت نمونه خروار به تحریر میگیرم بعد قضاوت را به شما عزیزان واگذار میکنم.
اول: در سال ۲۰۰۴ یک ژورنالیست خارجی چشم سبز و موی زرد فکر کنم شهروند ایتالیا بود با اجمل نقشبندی ژورنالیست هموطن ما در هلمند توسط ملا داد الله گرفتار شدند، ژورنالیست “چشم سبز و موی زرد” خارجی از بند رها شد برعکس اجمل نقشبندی سر بریده شد.
دوم.: اخیرآ با سفر آغای خلیلزاد و نماینده جدید حکومت آمریکا در امور افغانستان به کابل زندانی “چشم سبز و موی زرد” آمریکایی را طالبان رها کردند اما محمودشاه هموطن خود را که او هم تابعیت آمریکا را دارد رها نکردند.
سوم: در بیست سال جمهوریت خصوصآ هفت سالیکه داکتر غنی دراریکه قدرت بود با آمریکایی ها وسایر خارجی های “چشم سبزوموی زرد” آرام ولبخند صحبت میکرد، امابا زیردستان هموطن خود خشن وغمدرون بود. چهارم: همچنان خوب به یاد دارم که چند واقعه اختطاف خارجی هاباهمکاران داخلی شان در بیست سال جمهوریت صورت گرفت که بعدآ خارجی هارها شدند اما داخلی ها سربریده شدند.
پنجم: همینطور در بیست سال جمهوریت به گفته شخص خلیفه سراج الدین “حفظه الله!!” ۱۴۵۰ حمله انتحاری یا به گفته خودش استشهادی اجرا کردند خدا را شاهد میگیرم که بیش از نودفیصد آن حملات انتحاری علیه مردم افغانستان در مساجد، مکاتب، مراکز صحی و تعلیمی، تکیه خانه ها، امام بارگاه ها و حتی درمسال ها و معبد هندوهای وطن ما صورت گرفت.مره قول شرف تانرا که همینطور نبود و نشد؟قربان شوم خدا را یک بام دو هوا را با چشم سبز ها و موی زرد ها یک رقم برخورد و با هموطن خود ما دیگر رقم برخورد، حتی همین روشنفکر ما خلیلزاد هم امریکایی چشم سبز را ضمانت کرد اما آمریکایی هموطن خود را نه.

وب سایت نواندیشی به ویب سایت خبری تحلیلی نواندیشی خوش آمدید