باده ازما مست شد نی ما ازو

شبلی شمیل میگوید موسیقی بما چیزی نمیدهد بلکه چیزی در ما هست که انرا میشوراند.این موجود شور انگیز که بجان و جهان شور داده است انسانست.هستی پیش از انسان در سکوت کرکننده اش در خود پیچیده بود تا شور افرین و روایتگری پیدا شود و سکوتش را بشکند.همه ماجرا ها با انسان اغاز میشود بشمول زشتیها و زیباییها.طبیعت با امدن بهار امواجی از زیبایی و حیات از خود میفرستد که زیبایی یکی از برترین جلوه های حقیقت بینهایت است.تابش این حقیقت بینهایت بصورت زیبایی در ایینه جان ادمیان بوی خلقت تازه را در نوروز بدماغهای گیرنده میفرستد.ایینه بازتاب دهنده این زیبایی جان منبسط و گشوده انسانهاست.انسان تنها موجودیست در جهان که جانش رو به هستی گشوده است.این منبع و گیرنده معجزاسای زیبایی و حقیقت در وجود ادمی شرط ایجاد و جلوه زیباییست.هستی برای جلوه خودش به این ایینه نیازمند است.بنابرین منبع و منشأ زیبایی و مستی در انسان است.انسانها بقدر گشودگی و ظرفیت خود شان زیبایی ها و شادی و نوشوندگی را بنمایش میگزارند.وقتی دل و دماغ انسان نسبت به هستی و جلوه های ان بسته و در خود فرورفته باشد به همان میزان از زیباییهای هستی بی بهره میباشد.این جان ادمیست که به هستی تازگی و شادی میبخشد.خفاشان ظلمت اندیش شادی و انبساط را از ادمیان میگیرند.

نغز تر از نغز تری میرسد

رشته جانها که درین گوهر است 

مرسله ار مرسله زیباتر استگل که نو امد همه راحت دروست

خار کهن شد،که جراخت دروست

روزهایتان نو و جانهای تان شاد