پیشوایان و صاحبنظران دین در مقام استدلال در برابر مخالفان ادعا دارند که یکی از امتیازات بی بدیل دیانت و ایمان در مقابل قوانین وضعی بشر درینست که شخص مومن ایمان و اعتقادش را با طیب خاطر و رضاییت کامل قلبی پذیرفته و با رضاییت کامل از قوانین و دستورات دینی و اخلاقی اطاعت میکند.چون هردو طرف قضیه یعنی پذیرش و اطاعت با انگیزه درونی و قلبی صورت گرفته است هیچگونه نیازی به اجبار و اکراه و خشونت چه در پذیرش و چه در تبعیت ازین دستورات دیده نمیشود.استدلال عقلانی و فلسفی نیز می پذیرد که ماهیت کسب ایمان اکراه برادار نیست.نمیتوان با اجبار و اکراه و خشونت در کسی ایمان ایجاد کرد و نمیتوان انرا از کسی گرفت.مقولات دیگری مانند عشق هم ازین دست اند که ماهیت شان با زور و اکراه ناسازگار است. بیشتر بخوانید »
وب سایت نواندیشی به ویب سایت خبری تحلیلی نواندیشی خوش آمدید














