وب سایت نواندیشی به ویب سایت خبری تحلیلی نواندیشی خوش آمدید
دیدگاه تربیون نواندیشی : نمک ناشناس خواهیم بود اگر خاطرات بی پایان مبارزات آزادی بخش و در عین حال جسورانه و آگاهی بخش خود ومردم افغانستان را فراموش کنیم و عظمت ها و حماسه های خونین رزمنده گان مؤمنی را که در سکوت درد آلود شب های از ظلمت و تاریکی استبداد طنین افگنده بود و امتی را از خواب بیدار و به آن زندگی تازه ای بخشید اما نه میتوان از این حقیقت بزرگ نیز چشم پوشید که علی الرغم استعمار سرخ اتحاد شوروی که بر سرزمین و مردم افغانستان تجاؤز فکری و مسلحانه نموده بود مردم ما بخاطر دفاع از اسلام و سرزمین افغانستان دست به مقاؤمت زدند و شعار دفاع از اسلام وافغانستان بلند نمودند .البته درگرماگرم مبارزات آزادی بخش ملی و میهنی ریشه های فکری و تاریخی این مبارزات نیز در همه انتشارات وابسته با نهضت اسلامی افغانستان به چشم می خورد و هنوز هم مشغول آن گیرودارها بوده ایم خلاصه اینکه وقتی در رژیم سلطنتی حضورعلنی استادان و کادر علمی دانشگاه های افغانستان در فعالیت های سیاسی ممنوع گردید لهذا کاملأ طبیعی بود که شهید پوهاند غلام محمد نیازی رهبرنهضت اسلامی افغانستان نیزازحضورواشتراک علنی در فعالیت های نهضت اسلامی دست کشید و در حالیکه همه امور نهضت با مشوره این شهید بزرگوار انجام می یافت در چوکات نهضت جوانان مسلمان افغانستان توسط زنده یاد عبدالرحیم نیازی جوان دیگری ازفاکولته شرعیات که میتوانیست پیرامون مسائیل دینی و عقیدتی که بر مبنای آن نهضت به عنوان یک جریان سیاسی قدعلم نموده بود در مشورت با شهید پوهاند نیازی و سائر اکابر حوزه دینی در فاکولته شرعیات به پیش برده می شد اجرأ می گردید . چنانچه از نامش پیدا بود این حرکت بزرگ سیاسی با الهام از نهضت اخوان المسلمین مصر که دین مبین اسلام را نجات بخش جامعه مصر و همه کشور ها می دانیست دین اسلام بزرگترین هسته و محرک این حرکت فکری و سیاسی تلقی می گردید روی همین انگیزه وقتی شهید پوهاند غلام محمد نیازی پس از اتمام تحصیلات در مصر به وطن برمیگردد و نه میتواند بحیث عضو کدر علمی پوهنتون بصورت علنی در احزاب و فعالیت های سیاسی اشتراک ورزد ، زنده یاد عبدالرحیم نیازی را که خود محصل فاکولته شرعیات دانشگاه کابل بود بحیث رئیس نهضت اسلامی افغانستان ( نهضت جوانان مسلمان ) معرفی میدارد . نباید فراموش کرد که در رهبریی عملی نهضت اسلامی کسانی نیز مانند شهید استاد برهان الدین ربانی ، شهید مولوی حبیب الرحمن ،، استاد عبدالرب رسول سیاف که آخیرأ با شبکه جهانی تلویزیون الجزیره پیرامون تأسیس نهضت اسلامی در افغانستان گفتگوی نموده است و دیگران که پس از اتمام تحصیلات در مصر مشغول تدریس در فاکولته شرعیات بودند نقش داشتند . شما مطلبی را که می خوانید پیرامون همین بگو مگو هاست که در این روزها و پس از نشر مصاحبه استاد سیاف در تلویزیون الجزیره انجام یافته است
قبل از آنکه این قلم در اینمورد چند جمله بنویسم از تمام این آقایون و همه مردم مسلمان و متدین افغانستان بخصوص ورثه شهدای زمان جهاد سوال میکنم که ثابت کردن رهبر یا رهبران نخستین هسته نهضت اسلامی یا مؤسسین نهضت اسلامی کدام درد مردم افغانستان خصوصن ورثه شهدای جهاد برحق مردم افغانستان را درمان میکند؟ کدام شکم گرسنه مردم افغانستان را سیر میکند؟ کدام دروازه بسته مکتب دختران را به روی دختران مظلوم وطنم باز میکند؟ کدام عزت از دست رفته و اشتباه نابخشودنی رهبران بقایای نهضت اسلامی افغانستان را که در زمان جهاد و بخصوص بعد از سقوط حکومت داکتر نجیب مرتکب شدند را جبران میکند؟بعد از آنکه استاد سیاف مصاحبه ای در تلویزیون الجزیره انجام داد در کنار سایر موضوعات و چشمدید های خود در مورد نخستین هسته مرکزی و افرادیکه نهضت اسلامی افغانستان را در زمان اعلیحضرت ظاهرشاه بنا نهادند نیز ابراز نظر نمود، بعد از آن مصاحبه برعلاوه شخصیت های سابق مجاهدین که حالا ماشاءالله سن و سال شان به هفتاد و هشتاد سال رسیده یکتعداد منافقین شر انداز و جنگ افروز که بیشتر شان تمام عمر خود را در خارج سپری کرده اند و وظیفه شان جز چاپلوسی به رهبران مورد نظر شان چیز دگر نبود و نیست شعله این جدال را بین هواخواهان احزاب مجاهدین گرمتر ساخته اند که مشت نمونه خروار ضمیمه این متن بخشی از نوشته های یکتن این چاپلوس ها خدمت تان تقدیم میگردد.دوستان پیرو این رهبر و آن رهبر بدون آنکه بدانند که اینوع بحث ها که گویا کی ها و کدام گروه برای نخست هسته مرکزی نهضت اسلامی افغانستان را بنا نهادند هیچ سودی به گذشته، حال و آینده خود اینها، رهبر شان، حزب شان، سابقه ننگین اختلافات رهبران شان و افغانستان داشته باشد یکی پی دیگر قلم فرسایی میکنند و بنام اینکه فلان رهبر موسس نهضت اسلامی افغانستان بود یکدیگر را توهین، تحقیر و متهم به این و آن میکنند.این قلم اگر چه بنابر مشکلات صحی با فیسبوک و فیسبوک چلونکی ها خدا حافظی کرده ام با مطالعه یک تعداد این نوشته ها خیلی احساس ناراحتی کردم و خواستم از این دوستان، از مجاهدین واقعی و سایر مسلمانان افغانستان بپرسم که بجای اینکه بعد از شصت یا هفتاد سال شما در صدد اثبات موسسین نهضت اسلامی هستید باید به این واقعیت های تلخ جواب بدهید:
منحیث شاهد نزد خدا شهادت میدهم که استاد فرید شهید در سال های ۱۹۸۸ و ۱۹۸۹ که من در کوهستان برای چندین ماه بسر میبردم بیش از یک میلیون افغانی از نانوایی ها، قصابی ها و سایر دکانداران کوهستان و بازار نساجی گلبهار جهت خرچ و مصارف قرارگاه ها و پوسته های مجاهدین تحت آمرش قرضدار بود در حالیکه رهبر حزبش و همان موسس نهضت اسلامی در پشاور با حلقه نزدیک او در دالر، مارک، پوند، ریال و کلدار بازی میکردند، همینطور مجاهدین پابرهنه و قوماندانان جمعیت اسلامی افغانستان در داخل افغانستان در زمان تجاوز روسها تحت سخت‌ترین شرایط سینه خود را سپهر روسها با شکم گرسنه کرده بودند و بزرگان جمعیت و به ادعای دوستان جمعیتی همان موسس نهضت اسلامی و استاد شرعیات دانشگاه کابل در پشاور در ناز و نعمت زندگی داشتند که از سبب زندگی در ناز نعمت یکی از پسران استاد ربانی که در کانادا زندگی دارد معتاد به شراب و ده ها اعمال غیر اسلامی و غیر انسانی شده است.شما و خدای تان که بهترین قوماندانان و نخبگان جهاد در زمان جهاد توسط روسها و کمونیست ها به شهادت رسیدند یا توسط جنگ های تنظیمی به دستور مستقیم رهبران مجاهدین که حالا پیروان شان دعوای مؤسسین نهضت اسلامی را برای شان میکنند؟ اگر خواسته باشید اسم همه قوماندانان حزب که توسط جمعیت و قوماندانان جمعیت که توسط حزب به شهادت رسید با تاریخ شهادت، ولایت مربوط و جبهات مربوط شان برای تان بنویسم.
باعث ظهور طالبان که حالا بالای شانه های مردم سوار شده اند و از برکت سر طالبان نه رهبران جمعیت اسلامی در کابل جای دارد و نه حزب اسلامی همین بقایای مؤسسین نهضت اسلامی نشدند؟همین رهبرانیکه حالا پیروان شان ادعای موسس نهضت اسلامی افغانستان را میکنند با حرکات احساساتی و ناعاقبت اندیشانه خود باعث زندانی شدن رهبران واقعی نهضت اسلامی هریک شهید انجنیر حبیب الرحمن، شهید انجنیر نصرتیار، شهید مولوی حبیب الرحمن، شهید داکتر عمر، شهید غلام ربانی عطیش، شهید دوکتور غلام محمد نیازی و صد ها تن دیگر توسط حکومت داود خان که بعدآ همه توسط خلقی ها بعد از کودتای هفت ثور به شهادت رسیدند و خود جنابان فرار پشاور شدند.
