گـزیده اخبــار
خانه » اجتماعی » خاطرات من ،از معلم تا معلم !
خاطرات من ،از معلم تا معلم !

خاطرات من ،از معلم تا معلم !

دیدگاه تربیون نواندیشی : ظریف نظر فرهیخته ای  بدون توقع و همیشه حاضر در صحنه مبارزه با خشونت و بی عدالتی از جمله شخصیت های گمنام تاریخ افغانستان است که آنچه را باور دارد سعی میکند در وجود اش نیز متبلور گردد . با اینکه ایشان هیچگاه نه می خواهد در معرض قضاوت نسل عجول امروزی قرار گیرد که از نظر وی و همه آزادی خواهان و عدالت طلبان تاریخ ، قضاوت تعداد قابل ملاحظه ای  از کسانی که با نسل جوان معاصر تعلق دارند نه بروی اسناد و مدارک انکار ناپذیر استوار است بلکه ریشه در “افواهات و شایعات سرچوکی !” دارند  این امر سبب شده تا ظریف نظر این شخصیت گمنام تاریخ افغانستان  قضاوت پیرامون کارنامه ها ی خود را به تاریخ آئنده واگذار کنند اما در عین حال باید آنچه که در حیات اش سپری شده به عنوان خاطرات زندگی اش به ثبت برساند . تربیون نواندیشی مسرت دارد که بخش های از خاطرات بزرگمرد تاریخ میهن   را یکجا با شما خواننده گان عزیز مرور نمایم . از پرور دگار بزرگ برای وی عمر پربار طولانی می طلبیمصنف پنجم مکتب بودم. هوا گرم بود و امتحان چهارم‌ماهه جریان داشت. معلم قرآن کریم، «ل. خان»، امتحان را زیر سایه یکی از درختان حویلی مکتب می‌گرفت.نوبت من که رسید، سوره‌ای را که گفت، خواندم. وقتی قرائت تمام شد، گفت: آفرین منتظر بودم نمره‌ام را در شُقه بنویسد. شُقه فهرست نام شاگردان بود که نزد معلم می‌ماند و نمره‌های امتحان در آن ثبت می‌شد اما قلم را کنار گذاشت و گفت «نمره‌ات را بعداً می‌نویسم»     

پرسیدم: چرا استاد؟ گفت یک تخته چهارتراش از دوکان تان برایم بده، بعد نمره‌ات را می‌دهم گفتم:استاد، ما دکان نجاری نداریم گفت دروغ نگو، خودم دیده‌ام دوباره توضیح دادم استاد! آن دکان از ما نیست. یک نجار گاراج همسایه ما را کرایه کرده است. ما بچه‌های کوچک گاه گاهی می‌ایستادیم و کار نجاری او را سیل می‌کنیم گفت : به هر حال، هر وقت تخته را آوردی، نمره‌ات را هم می‌دهم. حالا برو، کسی هم متوجه نشود»با دلی گرفته از زیر درخت برخاستم و به طرف دروازه مکتب روان شدم. هنوز از دروازه بیرون نشده بودم که معلم جغرافیه ما ، «ا. خان»، با بایسکلش وارد مکتب شد سلام دادم جواب سلامم را گرفت و پرسید امتحان چطور شد؟ گریه‌ام گرفت پرسید:چه شده؟ چرا گریه می‌کنی؟ تمام ماجرا را برایش گفتم بی‌درنگ بایسکلش را کنار گذاشت و گفت بیا دستم را گرفت مرا راسا نزد معلم قرآن کریم برد پرسید استاد، چه شده ؟ چرا ظريف گریه میکند؟ میگه نمره ندادی ل. خان گفت این بچه ناقی گریان میکنه اشتباه فهمیده البته . یک شوخی کرده بودم ا. خان گفت کو، شُقه را ببینیم بی‌درنگ دستش را دراز کرد، شُقه را از روی میز برداشت و نگاه کرد چند لحظه بعد گفت کو، نمره ظریف نیست؟ چرا نرساندی؟ ل. خان چیزی نگفت. قلم را برداشت و مقابل نام من نمره شش نمره نوشت ا. خان شُقه را دوباره دید و روی میز گذاشت، و به من گفت برو بچیم، برو خانه من هم از مکتب بیرون شدم ولی با یک جهان ترس از آینده از انتقام معلم قرانکریم امروز که به آن روز فکر می‌کنم، بیشتر از هر چیز به این نتیجه می‌رسم که از یک معلم تا معلم دیگر، .فرق بسیار است. ا. خان نه تنها حق مرا گرفت، بلکه ل. خان را نیز از یک بدنامی بزرگ نجات داد

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

بالا