آزادگانِ مؤمن، شجاع، مدبر، حکیم و باعزتِ تاریخ.آنانی که تاج افتخار بر سر تاریخ نهادهاند و پرچم عزت و آزادی را در بلندای انسانیت برافراشتهاند.اینها نهتنها قهرمانان یک ملت، بلکه افتخار تمام بشریت و نماد زندهٔ ایمان در مکتب اسلاماند.خط خونین کربلا، از عاشورای حسین علیهالسلام آغاز شد؛سنگری که در آن، آزادگی، ایمان، و ایستادگی معنا یافت.و این خط سرخ، در تاریخ معاصر نیز امتداد یافت—در قامت مردانی که پیروان راستین آن مکتبانداین آیه، نه یک مفهوم انتزاعی، بلکه حقیقتی زنده و جاری در تاریخ است؛حقیقتی که در خون شهیدان معنا یافته و در گذر زمان، خود را تفسیر کرده است.حضرت احمدشاه مسعود (رحمةالله علیه)،آن مرد مجاهدی که بسترش خاک و بالینش سنگ بود،شبزندهدار سنگرهای مقاومت و وارث راه حسین علیهالسلام،در برابر غولهای آهنین قدرت و دستگاههای پیچیدهٔ استخباراتی ایستادو با ایمانی خللناپذیر، آنان را به زانو درآورد.و آنگاه که به شهادت رسید،قطرات خونش نه پایان، بلکه آغاز تفسیر یک حقیقت بود؛حقیقتی که خداوند وعده داده بود، اما بسیاری آن را (درک نمیکردند)همین جاست که فریاد شاعرانهٔ دل، به زبان میآید خونِ مسعود، مظهرِ تفسیرِ آن یک آیه است خامنه ایی ، سید علی، تفسیر کرد: (لا یشعرون… لا یشعرون.)این بیت، نه صرفاً شعربلکه عصارهٔ یک باور و بازتاب یک واقعیت تاریخی است که چگونه خون شهید، خود به تفسیر آیات الهی بدل میشود.