
با گذشت نزدیک به پنجاه سال از آن روزهای پرآشوب، تأمل در مسیر طیشده، انسان را به شگفتی وامیدارد؛ از میدانهای مبارزات دانشگاهی و خیابانی گرفته تا قلههای نبرد در کوهپایهها، از سنگرهای خونین دشتهای هموار تا زندانهای مخوف، زندهبهگوران و شکنجهگاههایی چون دشت چمتله و پولیگون پلچرخی. در این مسیر طولانی و پررنج، کاروانی از مبارزان صادق، با وفاداری به عهد خویش، جدا از معاملهگران سیاست و تاجران خون، ایستادگی کردند و با همه تلخیها، نام نیکی در تاریخ از خود بهجا گذاشتند.سنگسنگ این سرزمین، گواه خونهای ریختهشدهی جوانان—خواهران و برادران—و نیز پدران و مادرانی است که در راه عزت و آزادی قربانی شدند. امروز، گردهماییها به نام و یاد شهدا و مبارزان خستگیناپذیر برگزار میشود تا خاطرهی پنجاه سال درد و اندوه زنده نگه داشته شده و پیمانها تجدید گردد.اما آنچه بیش از همه اهمیت دارد، یادآوری جفاها و خیانتهایی است که در حق این نهضت روا داشته شد. گاه این حرکت مقدس در معادلات سیاسی، وسیلهای برای برنامههای استخباراتی و منافع مادی گردید و حتی خون شهدا دستمایه تجارت شد. کسانی که در این معاملات ننگین نقش داشتند، باید معرفی شوند تا مسیر واقعی نهضت و اهداف آن از انحراف بازشناخته شود و سره از ناسره تمیز داده شود.
پس از فروپاشی اتحاد شوروی و سقوط حکومت دستنشانده، چه کسانی عامل جنگ، ویرانی و بدنامی نهضت و جهاد مردم افغانستان شدند؟ مجوز جنگ میان مسلمانان از کجا صادر گردید؟ چه عواملی سبب شد تا جامعه اسلامی درگیر جنگهای خونین داخلی گردد و سرانجام دولتی که بهای آن خون میلیونهاانسان بود،سقوط کند؟بیتردید، تجلیل از پنجاه سالگی نهضت، بدون پاسخ به این پرسشها، جزتازهکردن زخمها وپاشیدن نمک بردردهای کهنه نخواهد بود؛ بهویژه زمانی که برخی مدعیان رهبری، با خودکامگی، مسیر ملت را به دلخواه خود تغییر دادند و رنجهای تازهای بر آن افزودند.اگر قرار است یاد شهدا گرامی داشته شود، باید در کنار آن،خائنان به نهضت، معاملهگران و تاجران خون نیز محکوم گردند؛ تا روح شهدا در آرامش باشد و حقیقت در تاریخ تحریف نشود.

وب سایت نواندیشی به ویب سایت خبری تحلیلی نواندیشی خوش آمدید