
حسین ع نه شیعه بود و نه سنی و نه برادران اهل تشیع و ایرانی ها خود را وارث حسین قلمداد کنند، حسین نواسه پیامبر خدا، پسر فاطمه، پسر علی مرتضی فاتح خیبر بود، حسین کسی بود زمانیکه پیامبر خدا در سجده میرفت و حسین طفل بود بالای شانه های پیامبر خدا بالا میشد پیامبر با احتیاط سر از سجده برمیداشت تا حسین به شدت به زمین نه افتد
این عبارت یک شعر مذهبی است که به امام حسین (ع) اشاره دارد و معمولاً در مراسم عزاداری خوانده میشود. این شعر بیان میکند که حسین پادشاه است و دین است و پناهگاه دین. او جان خود را فدا کرد اما تسلیم یزید نشد، و به راستی که او بنای لا اله الا الله است.
شاه است حسین:حسین پادشاه است. این نشان از جایگاه والای او دارد.پادشاه است حسین:حسین پادشاه است. تأکید بر این موضوع که او یک پادشاه روحانی و معنوی است.دین است حسین:حسین تجسم دین است. او مظهر حق و حقیقت است.دین پناه است حسین:حسین پناهگاه دین است.سر داد و نداد دست در دست یزید:او جان خود را فدا کرد اما تسلیم یزید نشد. این به واقعه کربلا و ایستادگی امام حسین در برابر ظلم یزید اشاره دارد.
حقّا که بنای لا اله است حسین:به راستی که او اساس توحید و یکتاپرستی است.این شعر نشاندهنده ارادت و احترام عمیق مسلمانان واقعی به امام حسین و قیام او در برابر ظلم است.دردا وحسرتا که سال هاست وهابیون و چهره های استخباراتی آنقدر در مورد شهادت امام حسین تبلیغات سو کرده اند که قریب است “یزید” آدمکش را برحق و حسین نواسه پیامبر خدا را متجاوز و مقصر فتوی بدهند، چنانچه این بیعدالتی همین اکنون در بیشتر کشور های اسلامی حاکم است. نفرین بر ظلم،نفرین بر بیعدالتی،نفرین بر آدمکشان چپی و راستی.
وب سایت نواندیشی به ویب سایت خبری تحلیلی نواندیشی خوش آمدید