گـزیده اخبــار
خانه » اجتماعی » استیصال وانعطاف ناپذیری طالبان
استیصال وانعطاف ناپذیری طالبان

استیصال وانعطاف ناپذیری طالبان

در یک تقسیم بندی کلی میتوان گفت طالبان در دو عرصه نقش بازی میکنند،یکی در داخل که طرف معامله شان مردم است و در سوی دیگرعرصه بین المللی.نقش بازی طالبان در ایندو عرصه یکسان نیست.انها در هردو عرصه بطور یکسان دست باز ندارند چنانچه این مساله در مورد بسیار رژیمهای دیگر در جهان نیز صادق است.انچه را بطور قطع میتوان ادعا کرد اینست که در شرایط کنونی بافت قدرتها در جهان و عرصه های رقابت شان هیچ گروه سیاسی   نمیتواند بدون همدستی و چراغ سبز این قدرتها بقدرت سیاسی دست پیدا کند و بتواند در هردو عرصه داخلی و خارجی مستقل عمل نماید.هیچ فضای خالی و خارج از حوزه نفوذ این قدرتها وجود ندارد که یک گروه سیاسی بدون وابستگی و حمایت این قدرتها عرض اندام نماید.بدون هیچ تردیدی طالبان در اثر تبانی و ابتکار قدرتهای استعماری بین المللی و منطقه ای تشکل پیدا کرده و به قدرت رسیدند.اکنون هم استحکام و بقای رژیم طالبان وابسته به همین قدرتهاست.اگر گاهی طالبان شعار استقلال عمل و سرکشی و تمرد از پاکستان را سر بدهند باز هم نباید در سرسپردگی و وابستگی شان به بیگانگان یک لحظه تردید نمود.

خارج از میدان نفوذ این قدرتها طالبان کمترین مجال مانور مستقل از خود ندارنددر عرصه داخل کشور انچه به قدرت مردم و کنشگری شان مربوط میشود وضعیت کاملا انفعالی ،ناتوانی و بی ارادگی حکمفرماست.ازین بابت طالبان با مقاومت قابل توجهی روبرو نیستند.برعکس این بی ارادگی و انفعال و دلمردگی مردم به طالبان اجازه میدهد به مثابه قدرت فعال مایشأ عمل نمایند و هرچه بخواهند بر سر مردم بیاورند.در زمان اشغال افغانستان توسط شوروی این احساسات مذهبی بود که خون مردم را بجوش می اورد و می جنبیدند . اکنون این حربه مذهب در دست خود طالبان قرار دارد که باز توسط همین مذهب از مردم سواری می گیرند و با تیغ مذهب انها را خصی کرده  اند.به مردم میگویند بالاترین و بزرگترین هدفی که دنبال میکردند به ان رسیده اند که همان حاکمیت مطلقه شریعت است.
  برای مردم دیگر اراده و انگیزه ای برای مبارزه باقی نمانده است مگر اینکه در نگرش دینی خود تجدید نظر نمایند.طالبان اکنون در محکم کردن همه بند های استبداد و حاکمیت توتالیتاردست باز دارند چون با هیچ مقاومتی روبرو نیستند.هیچ ضرورتی احساس نمیکنند تا انعطافی از خود نشان دهند.همین استبداد مطلق و اختناق روزافزون باعث تداوم حاکمیت شان میشود.از سوی دیگر طالبان قادر به اصلاح و گشایش در رویکرد خود با مردم نیستند چون اگر کمترین انعطاف و عقب نشینی ای از خود نشان دهند رخنه در دیوار بلند قلعه جادویی حاکمیت که دیوان عبوس دران سکونت گزیده اند می افتد.این نرمش و انعطاف ولو بسیار کوچک انعطاف و گشایش های دیگر را در پی می اورد و هر روز خشتی از ین قلعه دیوان فرو خواهد افتاد و رخنه بزرگتر و بزرگتر خواهد شد.مثلا اگر طالبان دروازه مکاتب  و تعلیمات عالی را به دختران باز نمایند ناگزیر میشوند فضای فعالیتهای اجتماعی و اقتصادی را بر رخ انها بگشایند.ضرورت اینکار برای موجودات چون طالبان نه قابل فهم است و نه قابل تطبیق زیرا با انجام اینکار طالبان ناگزیرند قدم بقدم عقب نشینی نمایند.ادامه این کار اقتضا میکند که طالبان تدریجا فضای سیاسی را برای رقبا باز نمایند.طالبان با اینکار رخنه مرگ خودشان را باز میکنند و قدرت مطلقه سیاسی را از دست میدهند.مساله اساسی تر ازان اینکه طالبان توان جواب دادن به هیچیک از ایجابات یک جامعه باز را ندارند زیرا درانصورت ناچار میشوند جایشان را به استعداد های توانا و مبتکر بسپارند که اینکا خطر وجودی برای انها دارد.بهتر همانست که خود را به کری و جهالت مطلق بزنند تا رخنه ای در کاخ قدرت نیفتد.تا این وضعیت حاکم باشد کمترین افق گشایشی در عرصه زندگی اجتماعی،فرهنگی،سیاسی و اقتصادی به نظر نمیرسد.جامعه بین المللی که یک مفهوم بی محتوا و میانتهیست کمترین دغدغه ای نسبت به فضای خفقان اور و مرگزای داخل افغانستان ندارد.تا انگاهی که در داخل همین استیصال و بی ارادگی و در بیرون همین بی تفاوتی حاکم باشد عمر طالبان در این لجنزار طولانیتر خواهد شد.این فضای فروبسته وقتی گشایش خواهد یافت که یک مقاومت واقعی قابل توجه ،کوبنده و تکان دهنده ای عرض اندام نماید.این نوع مقاومت است که خودش را هم بر رقیب و هم بر قدرتهای ذی نفوذ تحمیل مینماید.دنیا از سر انگیزه های اخلاقی و انسانی به ما توجهی نمیکند.جامعه بین المللی روی واقعیتهای موثر و هنگامه افرین حساب باز میکند.طالبان هم خود شانرا اینگونه تحمیل کردند،هم بر مردم و هم بر قدرتهای بازیگر در افغانستان.این قدرتها با باز شکار میکنند نه با زاغ.نکته دیگر اینکه این قدرتهای مداخله گر و ذینفع در میدان افغانستان یکپارچه و یک جهت عمل نمیکنند .در نتیجه این تعارض منافع میان انها فضا هایی برای تنفس و تغذیه طالبان باز میشود.طالبان خود خوب میدانند که خود محصول اراده همین قدرتها اند که همه در یک جهت عمل نمیکنند و این شزایط میدا ن مانور هایی را برای طالبان ایجاد میکند که انها نیز درین بازیهای شیطانی موج سواری را یاد گرفته اند.همین قدرتها اند که حدود مانور های طالبان را ترسیم میکند و هرکدام به نوبه خود و میزان نفوذ شان ازین گروه تروریست و جاهل بعنوان ابزار استفاده میکنند.طالبان در برابر این قدرتها ان ازادی و اختیار را ندارند که در برابر مردم بیدفاع دارند.ادعای شریعتمداری و دین سالاری طالبان فقط مصرف داخلی دارد ،این سکه تقلبی در بیرون از افغانستان اعتباری ندارد.قدرتهای بیرونی منفعت جو به رویکرد های بیرون مرزی طالبان علاقه دارند و با منطق معامله گرانه با انها برخورد مینمایند.این قدرتها کاری به رویکرد داخلی طالبان ندارند ،این وظیفه شان هم نیست .انها به ریش و تنبان طالبان  کاری ندارند و ازانها نمیخواهند کت و شلوار و نکتایی داشته باشند.برگ برنده طالبان در چشم عوام الناس همین ریشهای سنگین و ظواهر غلیظ شرعی انهاست.روابط قدرتها بر محور انگیزه های اخلاقی و اصول انسانی مبتنی نیست بلکه بر محور امر مقدس منفعت می چرخد.رحمت و عطوفت بر مردم بی اراده و مغضوبین زمین کار خداست نه کار سلطان.همین زمینگیر شدگی،افسون شدگی،بی ارادگی و استیصال مردم در برابر طالبان است که به انها اجازه میدهد با مردم انگونه عمل کنند که با حیوانات میکنند که فاقد اگاهی و اراده اند.

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

بالا