اگر صفحات تاریخ افغانستان را ورق بزنیم ، از زمان های که حافظه ی تاریخ کار می دهد تا امروز و به ویژه در چهل و چهار سال گذشته که ما خود به چشم سر همه چیز را مشاهده نمودیم، واژه واژه آن سرشار از کوه درد و رنج، و طوفانی از سیل خون بوده و است. ملت ما در طول تاریخ گاه برضد آن تجاوزگر و گه به خاطر رهائی از چنگ آن لشکرگشا رزمیدند ولی در آخر کار چند جنایت کار خود فروخته تخت و تاج ذلت بار جنایتکاران قبلی را احراز نمودند، نه کشور آزاد شد و نه هم ملت از سیاه روزی نجات یافت. نخست اینکه با پیشرفت تخنیکی و نظامی سرمایه داری ، آزادی به معنی اختیار عام و تام کشور ها در امور داخلی، خارجی و اقتصادی معنی خود را از دست داده و باید از نو تعریف گردد. سرمایه در تمام جهان حکومت می کند و فاجعه می آفریند. کمتر در تمام قاره های زمین دولتی به نظر می خورد که در اتخاذ تصامیم از کشور های بزرگ سرمایه داری اخذ اجازه نه کنند. بیشتر بخوانید »
وب سایت نواندیشی به ویب سایت خبری تحلیلی نواندیشی خوش آمدید








