
نشست مشترک ۱۵ اگست ((شورای مقاومت ملی برای نجات افغانستان)) و ((مجمع ملی برای نجات افغانستان)) میتوانست فرصتی تاریخی برای ارائه یک نقشهراه تازه برای نجات افغانستان باشد. اما انچه از این نشست شنیده شد، بیش از انکه پاسخ به افغانستان امروز باشد، بازتابی از ادبیات سیاسی و نظامی افغانستان دیروز بود.یکی از محورهای مشترک سخنان، دعوت طالبان به میز گفتگو و برگزاری نشست بینالافغانی برای حل بحران افغانستان بود.اصل گفتگو نهتنها مردود نیست، بلکه هر راه حل پایدار ملی ناگزیر از گفتگوست.

رقابت قدرتها، جنگهای منطقهای، انرژی، اب، کریدورهای تجاری و اتصال اسیای مرکزی به ابهای ازاد، جایگاه افغانستان را از یک ((مساله داخلی)) به بخشی از یک معادله بزرگ ژیوپولیتیکی و ژیواکونومیک در منطقه و جهان تبدیل کرده است.از نیروهای سیاسی مخالف طالبان، مردم نه تکرار شعارهای گذشته، بلکه اندیشه تازه، ائتلاف ملی جامع،دکترین ، سیاست خارجی متوازن مبتنی بر مطالعه از شرایط چند قطبی شدن جهان و در پرتو ان بازتعریف از منافع ملی ، دکترین اقتصادی و نقشه روشن افغانستان پس از طالبان انتظار دارند.افغانستان امروز بیش از انکه تنها به صدای جنگجویان دیروز نیاز داشته باشد، به معماران فردای خود نیز نیازمند است.اگر مخالفان طالبان همچنان با ادبیات گذشته به اینده نگاه کنند، تاریخ از انان خواهد پرسید:در لحظه ایکه افغانستان نیازمند یک راهبرد ملی بود، شما برای تغییر قدرت سخن گفتید یا برای نجات کشور؟
زمان نمایش سیاسی گذشته است؛ زمان ارائه راهبرد فرا رسیده است. افغانستان دیگر ظرفیت ازمون دوباره نسخههای فاقد مطالعات راهبردی و شکست خورده گذشته را ندارد.
وب سایت نواندیشی به ویب سایت خبری تحلیلی نواندیشی خوش آمدید