یک پرسشِ بنیادی و سه‌وجهی !

وجه اول. میدانید چه زمانی از شر تجاوز و مداخلات نظامیان پاکستان در افغانستان خلاص میشویم؟ وجه  دوم. آیا میدانید چه زمانی خاک های از دست رفته تحت معاهده دیورند دوباره به افغانستان برمیگردد؟ وجه  سوم. آیا میدانید چه زمانی برادران آنطرف مرز دیورند یا (لر ها) با ما یکجا میشوند؟ مطمئن هستم جواب این سوالات را لافوکها و خیال پلوبازان نمی‌دانند، شاید شما خوبان هم ندانید، اجازه دهید که نوکرتان برای تان جواب بدهد. زمانی ما مردم افغانستان می‌توانیم همتباران خود یا (لر ها) را متقاعد و تشويق به ملحق شدن به افغانستان بسازیم که: اول: مثل رحمان مدیکل کمپلس حیات آباد، مثل “حیات شهید تیچینگ هسپیتال” (شفاخانه خیبر)، مثل شفاخانه جرنیلی، مثل شوکت خانم میموریل هسپیتال اسلام آباد و صد ها شفاخانه و مرکز صحی دیگر پاکستان در ولایات هلمند، قندهار، زابل، پکتیکا، پکتیا، خوست، ننگرهار، کنر و سایر ولایات شفاخانه های بهتر ازآن شفاخانه ها داشته باشیم. دوم: مثل پشاور، ایبت آباد، مردان،مانسهره، نوشهر وغیره علاقه جات خیبر پشتونخواه در افغانستان هم “گرلز یونیورستی”، “گرلز کالج”، “گرلز آی سکول”، “گرلز پبلک سکول”،”گرلز پراویت سکول”، و صدها دانشگاه، لیسه ها، کالج های دولتی و خصوصی برای دختران و پسران خود در هلمند، قندهار، پکتیا، پکتیکا،خوست و سایرولایات داشته باشیم.سوم:مثل پشاور در هر کوچه کشور ما پایپ های شبکه گاز رسانی موجود باشد، چهارم. مثل پشتون های خیبر پشتونخواه و پشاور که با هموطنان پنجابی، سندی، گجراتی وغیره در پشاور و سایر نقاط خیبر پشتونخواه در فضای آرام و سکون زندگی میکنند ما هم در فکر حذف سایر هموطنان خود نباشیم و برای هموطنان خود نگویم که شما بروید از اینکشور که این کشور مال شما نیست.اوهموطنانیکه یک زمان در پشاور جبرن مهاجر بودید! شما و خدای تان که گذشته از کلاه سرخک های نشنلی و دیگر گروهک های نشنلیست که در اجتماعات خود از پنجابی ها بدگویی میکنند گاهی دیده اید که مردمان بومی پشاور با هموطنان پنجابی یا سندی خود درگیر جنگ شده باشند یا به پنجابی ها و سندی ها گفته باشند که بروید شما به وطن تان که پشاور وطن شما نیست؟ زمانی آن همتباران ما از پاکستانی جدا و با ما ملحق میشوند که مریضان خود را بجای شوکت خانم هسپیتال اسلام آباد به کابل یا ننگرهار برای تداوی بیاورند. هموطنان همتبار آنطرف دیورند ما زمانی با ما یکجا میشوند که افغانستان را حد اقل به سویه پشاور بسازیم چه رسد به سویه اسلام‌ آباد، کراچی و لاهورزمانی می‌توانیم که از شر تجاوز، مداخلات، طالب سازی، مجاهد سازی، داعش سازی و در نهایت بمباردمان پاکستانی ها درافغانستان نجات پیدا کنیم و سرزمین های ازدست رفته ما دوباره به افغانستان برگردد که کابل ما بهتر از اسلام آباد، قندهار ما بهت ازکراچی، و ننگرهار ما بهتراز پشاور شود و الی با این شعار”دا پشتونستان زما” نه زخم ناسور دیورند التیام پیدا میکند و نه نظامیان پاکستانی از مداخله و تجاوز به افغانستان دست بردار میشوند.