گـزیده اخبــار
خانه » اجتماعی » شریعت سرکاری ابزار استبداد
شریعت سرکاری ابزار استبداد

شریعت سرکاری ابزار استبداد

گزینش یک جهانبینی یا یک پارادایم معرفتی دیگر از سوی یک سازمان سیاسی بصورت کلی میتواند ناظر بر دو هدف باشد.یا مرام معرفت گستری،فرهنگی و روشنگرانه دارد یا اینکه ان سازمان در چتر ان ایدیولوژی و پارادایم در جستجوی رسیدن به قدرت سیاسی و یا منافع دیگریست که درین افق ان سازمان در صدد تحقق ارمانهای سیاسی و اجتماعی خود است.این دو گزینش دو افق جدا از یکدیگر اند و مقتضای دو روش یا دو کارشیوه جدا از یکدیگر اند.هر کدام ازین دو هدف الزاما کارشیوه خودش را بر روندگانش الزام می نماید.اهداف مشروع مبتنی بر ارزشهای اصیل انسانی کار شیوه و ابزار های نامشروع و ضد ارزشی را بر نمی تابد.کسانیکه خارج ازین قاعده عمل نمایند و با توسل به ابزارها و شیوه های غیر انسانی بخواهند بر اریکه قدرت تکیه زنند گرفتار خواب اشفته اند و فرجام شرمسارانه در انتظار شان خواهد بود.افق اهداف معرفت گسترانه،فرهنگی و روشنگرانه باز و ماهیت کار ان سیال و پویاست.این خصلت برخاسته از ماهیت عمل روشنگرانه است زیرا فرد روشنگر خود این عمل را به مثابه هدف برگرفته و معرفت را در خدمت قدرت بکار بستن متناقض با رسالت خویش میداند.اما افق دومی که نیل به قدرت سیاسیست دارای افق بسته،محدود و معین میباشد.انکه این هدف را برمیگزیند ان اعتقاد و ایدیولوژی را سرتاپا دستکاری نموده و به قد و اندام اهداف سیاسی خویش برش میزند.مقصد این قلم هم اینست تا تبیین نماید که هواداری از یک پارادایم معرفتی یا یک جهانبینی ناظر بر هدف سیاسی هم در جریان راه و هم در فرجام منتهی به یک دیکتاتوری یا یک توتالیتاریسم تمام عیار خواهد گشت.  تا کنون هیچ پارادایم و جهانبینی ای با هدف قدرت سیاسی ازین دام نرهیده و ازین فرجام خلاصی نداشته است.گویی توتالیاریسم و انحصار طلبی مولود منطقی و سیستماتیک چنین پارادایمیست .طالبان مانند دیگر گروههای مجاهدین که خواهان حاکمیت شریعت در جامعه میباشندبطور قطع دین را برای قدرت سیاسی میخواهند نه برعکس.ماهیت دین و پرنسیبهای بنیادین ان با ابزار خشونت ورزی که همان دستگاه حاکمیت است قابل تحقق نیستند و تناسبی با ماهیت یکدیگر ندارند.عده ای از فرهنگیان و قلم بدستان هنوز تردید دارند و می پندارند که طالبان تعصب و خشونتورزی و انحصار طلبی را با انگیزه خالص عقیدتی و ایدیولوژیک بکار می گیرند نه برای انگیزه سیاسی و قدرت طلبی محض.اما تجربه تاریخی و اقتضای ماهیت قدرت سیاسی بما میگوید که ان هدف با این ابزار براوردنی نیست.میکانیسم قدرت سیاسی در تجربه نشان داده است که قدرت سیاسی بعد از استقرار بسرعت خود هدف مستقل و اعلای خود میشود و برای تحقق تمام و کمال خویش همه امور دیگر را وسیله و ابزار خویش میخواهد به شمول ایدیولوژی ،دین و غیره.چه اگاهانه و چه نااگاهانه ان میکانیسم به این فرجام می انجامد.صاحب قدرت در یک مرحله فراموش میکند که با چه شعار و پارادیمی به قدرت دست یافته است.درین مسیر دین خدمتگار دست به سینه و ابزار توجیه قدرت میگردد و کار اصلی اش شرعی ساختن تصامیم قدرت میشود.این میشود همان دین سرکاری که گفته اند الناس علی دین ملوکهم.کادر های رهبری و پیشوایان طالبان کمترین انگیزه ایدیولوژیک و عقیدتی خالص در کار شان ندارند.

طالبان دین و تمامیت شریعت را مطابق قد و اندام اهداف سیاسی خود شان بریده اند.دین را فقط به مثابه ابزار تحکیم قدرت ، سواری بر مردم و توجیه حکومت شان میخواهند.چون سر دین دست خودشان است هرطرف بخواهند می چرخانند.همانگونه که شاعر فرموده گر حقی باطل کنم منکر نگردد کس مرا***باطلی گر حق کنم عالم مرا گردد مقردرین روش مبنا و جوهر دین از اعتبار ساقط و اهداف ان نقض میگردد. فقط اداب و رسوم ظاهری و قالبهای صوری غلیظ و پرزرق و برق ان باقی می ماند که برای فریب عوام کاملا مطابقت دارد.همه صورتهای عوامفریبی و استبداد زشت و مذموم اند اما استبداد و فریبکاری با پوشش شرعی زشت ترین انهاست زیرا مقدس ترین امر را فدای نا مقدس ترین اهداف مینماید.درینصورت استبداد و مردم فریبی در لفافه های مقدس جا داده میشوند تا اهداف نامشروع و نا مقدس را مشروعیت و تقدس بخشند.دیگر انواع و صورتهای قراءت و فهم از شریعت و دین در جهان وجود دارند که مقبول طالبان نیست و به درد حاکمیت بدوی و دیوسیرت شان نمیخورند.در مصاحبه های خود شان میگویند که تابع دیگر خوانشهای دینی مقبول ملل دیگر نیستند.راست هم میگویند هر کس شریعت را به قد و اندام خود میتراشد تا اهداف خودش را براورده گرداند.فهم و خوانش طالبان از شریعت همان فهم و خوانشیست که ایجاد کننده و تحکیم کننده انحصار و استبداد طالبان باشد.
ایدیولوژی در سایه اهداف سیاسی همان صورت و شبکه نظام مند اهداف قدرت است که مطلق و اسطوره ای شده اند و در ذهنیت مردم بصورت پیشفرضهای بلا معارض تلقین میشوند تا مردم جرأت انتقاد و سوال ازانرا نداشته باشند.گروههای مجاهدین هم همان صورت ایدیولوژیک شده شریعت را به مثابه ابزار حاکمیت میخواستند اما به دلیل عدم تجانس و تفرقه میان خودشان و نیز فقدان یک تشکیلات سلسله مراتبی و اهنین و وحدت فرماندهی در تحقق این هدف ناکام شدند.طالبان با داشتن چنین تشکیلاتی اهنین و اعتقادات جزمی موفق شدند گوی سبقت از حریفان ببرند.اما بخت طالبان وقتی گل کرد و دوران بکام شان چرخید که امریکا و ناتو از تطبیق دیموکراسی و ایجاد ثبات سیاسی در افغانستان ناامید گشته بودند و فساد مهارناپذیر ان جمهوریت صوری انها را دست به سر کرده بود که طالبان از راه رسیدندوقتی امریکا طالبان را با این ساختار و این ویژگیها یافتند که میتوانند بهترین وسیله برای شکار انها باشند دیموکراسی،حقوق بشر و جمهوریت را فراموش کردند و با مشتری جدید وارد معامله گردیدند .برای اینکه کار هردو شرعی شود عنوان تروریست را از طالبان برداشتند تا شریعت مشترک هردو بسامان شود.دیریست که در کارگاه مشترک امریکا و تروریستان شریعت سالار کلاه شرعی ساخته و بنوبت بر سر هریک از کشور های اسلامی میگذارند.این روزها هم این تاج را بر سر سوریایی ها گذاشته اند.چندی قبل این لیبیایی ها بود که این کلاه شرعی بر سر شان رفت.در نوبتهای قبل بار ها گفته ایم که دین همچون شمشیر دودم است هم برای ازادی و رستگاریست و هم میشود با ان مردم سواری کرد.در روزگار اشفته ما بازار دجالان و معامله گران شریعت گرم و پر رونق است.

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

بالا