سرنوشت تراژیک اروپا واوکراین

اروپا و غرب بطور عام در برابر فاجعه ایکه بدست خود افریده اند خود را دست بسته می بینند و قادر نیستند پیامد های ناخواسته انرا بپذیرند.همین امریکا و اروپاییان بودند که از سر غرور و مستی ظفرمندانه در پایان جنگ سرد تمام شرایط و تهمهیدات جنگ نیابتی اوکرایین در برابر روسیه را مهندسی نمودند تا کار جغرافیایی بنام روسیه را یکسره نموده و انرا چون غنیمت جنگی میان خود تقسیم نمایند.اما دیدیم که چاه کن خود در چاه افتاده و وبال این نقشه شوم در گردن خود شان حلقه گشته است.صرف نظر از دیگر عوامل این فاجعه برخاسته از نفرت و کینه پیشینه ایست در برابر روسها که که تا مغز استخوان بویژه در انگلو ساکسونها نفوذ نموده است.

علاوه بر ان غرور و توهم پنج قرن سلطه و حاکمیت استعماری غرب بر جهان اکنون به ان اجازه نمیدهد ازین خر شیطان فرود اید و به ظهور قدرتهای جدید دیگر در برابر خود سر تمکین خم نماید.تمام شواهد میدانی موجود در عرصه جنگ دال بر شکست اجتناب ناپذیر اوکرایین است .اما چرا اروپاییان این واقعیت خیره کننده و تکاندهنده را نمی پذیرند؟جان میرشهایمر اعتراف میکند که از درک چنین لجاجت رهبران اروپایی در ادامه نومیدانه جنگ عاجز است.حتا مخاطب او میپرسد ایا اروپاییان منتظر رخداد معجز اساییست تا سرنوشت محتوم این جنگ را یکشبه دگرگون نماید؟به نظر میرسد که دونالد ترامپ این واقعیت را خوب درک نموده است.نیز او مصمم است بهر قیمتی این جنگ را پایان دهد اما او در برابر سه مانع قرار دارد.نه اوکرایین حاضر است این واقعیت را بپذیرد،نه رهبران اروپایی و نه جنگ طلبان افراطی اداره او که اطرافش را احاطه نموده اند.دونالد ترامپ خودش را ناگزیر میبیند تا حد ممکن پایش را ازین جنگ بیرون کشد و هزینه ادامه جنگ را بر دوش اروپا بگذارد که جنگ در قلمرو خود انها شعله میکشد.تعجب اورتر اینکه رهبران اروپایی در حالی به ادامه جنگ پافشاری میکنند که خود نه قدرت انجام ان و نه قدرت پرداخت هزینه انرا دارند.عموم ناظران و کارشناسان بیطرف بهترین گزینه را درین میدانند که اروپاییان اول واقعیت این شکست را بپذیرند و این جام زهر را سرکشند.دوم اینکه از در اشتی و معامله واقعبینانه با روسیه درایند و رابطه خود را با روسیه بهبود بخشند.این معامله واقعبینانه به نفع همه انهاست.هرچند روسیه درین جنگ هزینه ای بزرگی پرداخت کرده است و پس منظر روابطش تا اینده های دوری با اروپا تاریک و زهراگین گشته است اما باز هم از روی واقع نگری حاضر است در صورت صداقت اروپاییان با انها اشتی و معامله نماید.اما چنین اراده ای تا کنون در رهبران اروپایی دیده نمیشود در حالیکه هم شکست فاجعه بار اوکرایین و هم اروپا بعنوان سرنوشت محتوم خودش را هر روز بیشتر از پیش نشان میدهد.