پرتاب موشک ازمراکزترورپروری به‌سوی لانه‌های تروریسم!

در پی حمله هواپیما های نظامی ارتش پاکستان بر چندین ولایت افغانستان که موجب گردید تا بی گناهان زیادی در آن به قتل برسند طالبان اعلام کردند که درفرصت   مناسبی به آن پاسخ خواهم داد

اما جنگجویان خارجی که با تکنولوژی معاصر مجهز میباشند ودرسرزمین افغانستان ازاردوگاه های منظمی بهره می برند بصورت عاجل دست بکارشندند وچهارفروند درون یاهمان هوا پیماهای بدون خلبان را که در نزدیکی سرحد باپاکستان مستقراند بسوی ایالت بلوچستان پرتاب کردند که هرچهارفروند آن از سویی ارتش پاکستان خنثی گردید .

اکنون سوال این نیست که چرا پاکستان این غده  سرطان در جنوب غرب آسیا و با چه ابزاری حملات تروریستی را علیه بی گناهان بویژه همسایه های مسلمان خود تنظیم و ترتیب می دهند ؟ بلکه سوال اساسی این است که ما برای نجات دائمی ازچنین ماجراجوی های همسایه بد خود چه اقداماتی را نموده ایم؟واصلأ ازاین نوع حرکات ماجرا جویانه پاکستان چی درسی راگرفته ایم ؟آیا از خود پرسیده ایم که به قول دانشمندی میتوانی دوستان ات را انتخاب کنی اما نه میتوانی همسایه ات را برگزینی بلکه با آنها محکوم با زندگی کردن هستی !

باید به عنوان یک ملتی که در آشیانه ای بنام افغانستان و از آریانای قدیم تا خراسان و افغانستان امروزی  از هزاران سال بدینسو درد ها و رنج های مشترکی را بدون احساس هرگونه برتری جویها ی قومی ، زبانی و مذهبی  متحمل شده و بدون خواست اغیاران فرصت طلب زندگی کرده و یکسان در پرتو نقشه راه آن زمان و همه زمانه ها از اصول نامه تا قوانین اساسی بسوی تکامل و تمدن رفته ایم در نخست با هرشیوه ونحوه ای که به قدرت رسیده ایم و یاهم رسانده شده ایم نقشه راه یا همان قانون اساسی را بامشارکت همه اقوام ومذاهب تسوید وتصویب کنیم که این امر سبب مسؤلیت پذیریی تمامی شهروندان تلقی خواهد شد. درقدم دوم باید برای حصول مشروعیت ملی و جهانی لویه جرگه و یا هم با هر اسم دیگری  مردم افغانستان را بدون تمیز قومی و مذهبی فقط بروی زندگی مشترکی که همه شهروندان در سرزمین باستانی افغانستان سپری کرده اند در قدرت سهیم بسازیم . که در این صورت ما به عنوان یک ملت واحد متشکل از همه اقوام ، مذاهب و گوینده گان زبان های مختلف در صف واحد دفاع از نوامیس ملی نگریسته شویم . اینجاست که هیچ دشمنی از دور یا نزدیک جرئت حمله بر سرزمین ما را نخواهند داشت