
بحث در ؤجوب مشروعیت حقوقی وسیاسی هرحاکمیت اساسأ یک بحث محوری و ساختاری در یک جامعه و ملت میباشد . یعنی هرقشروگروهی که با هر وسیله و ابزاری بر قلمروی ازیک کشور غلبه حاصل کنند درآئینه حقوق مسلم شهروندی برای خودش یک ژست وقیافه ای رامی گیرد وچنین تصؤر مینماید که حال وقتی به حکومت رسیده باید برپایه ها ولوازم ضروریی برای مشروعیت ملی تکاپو وتلاش میکند.البته وصد البته که ازآغاز تسلط طالبان برکشورافغانستان با دلائیل گوناگونی طالبان درمغائرت با حقوق اساسی تمامی شهروندان ساکن درجغرافیای بنام افغانستان با گذشت روزهای معدود و محدودی حکومت یکجانبه طالبی وغیر تخصصی اعلام کردند
که گفته میشود آن حکومت پس از چانه بازی های استخباراتی به وساطت و هدایت مستقیم جنرال فیض حمید سابق رئیس اطلاعات نظامی ارتش پاکستان ISI برمردم رنجدیده افغانستان تحمیل گردید .هرچند ذبیح الله مجاهد سخنگوی امارت طالبان اعلام کابینه طالبان رابطورموقت وبخاطراجرای عاجل امورضروری اعلام کابینه سرپرست را یک ضرورت موقت خواند اما با تجربه ای که ازدوراول حاکمیت طالبان وجود داشت اعلام سرپرست بودن کابینه را به ملحوظات دیگری و انطباق با معاهده دوحه خواند و در عین حال خود را ملزم به تمامی مواد مندرج در آن موافقتنامه دانیستند. واقیعت این است که طالبان برخلاف تعهدات مندرج در موافقتنامه دوحه که به صراحت حکایت از ان دارد و در ماده دوم آن بصورت روشن توضیح گردیده است که : ۲: ایالات متحده و امارت اسلامی افغانستان -که توسط ایالات متحده بهعنوان دولت شناخته نمیشود و بهعنوان طالبان شناخته میشود- به دنبال روابط مثبت با یکدیگرهستند وانتظاردارند که روابط بین ایالات متحده وحکومت اسلامی جدید پسا توافق که توسط مذاکرات بینالافغانی تعیین میشود، مثبت باشد.چناچه خواهید دید حکومت پساتوافق که توسط مذاکرات بین الافغانی تعیین می شود در بندسوم این موافقتنامه بصورت واضح تسجیل یافته است :
۳: ایالات متحده به دنبال همکاری اقتصادی با حکومت اسلامی جدید پساتوافق که توسط مذاکرات بینالافغانی تعیین میشود،برای بازسازی افغانستان خواهد بود ودرامورداخلی آن دخالت نخواهد کرد.به گمان غالب خواننده گان عزیز از خود می پرسند که بروایت چه قدرتی و چطور شد که تمامی پروژه انهدام یک تمدن و یک ملت باستانی در طی مدت چهار روز اتفاق افتد ؟ یعنی نظام شبه جمهوری اسلامی “که نه جمهوری بود و نه اسلامی” بروز پا نزدهم آگست سال دوهزار وبیست ویک آرام ، آرام فروریخت و سقوط کرد .؟ آیا براستی هم چنانچه برخی از شعار دهنده گان نظام طالبی رویا های شکست امریکا و شرکایش را می سرایند ابرقدرت امریکا و ناتورا شکست دادند ؟ به باورما هرگزنه ! زیرا طالبان تنها نیروی مسلحی بودند که طی بیست سال گذشته با سیاست دوگانه استخباراتی کشور های منطقه بنام های دایاگ وغیره ازسوی قطعات صفریک و صفر چهل قوای امریکا نه تنها خلع سلاح نه شده بودند بلکه با استفاده ازاین سیاست مزورانه کشورهای منطقه که به دلیل همجواری با افغانستان استفاده از ذخائرخداد افغانستان حق مسلم خود می دانیستند لهذا همیشه تلاش میکردند تا بر فشار آوردن بر قدرتی که از آنسوی آبها غرض غارت ذخائر بکرو دست نا خورده افغانستان آمده اند به نام مخالفین مسلح تحت فشار قرار دهند لهذا طالبان تنها نیروی مسلحی بود که از برکت استراتیژیی کشورهای منطقه بر دروازه های کابل استاده بودند .لهذا با فرار اشرف غنی ازکابل با یافتن اندکترین فرصتی بنام تأمین امنیت شهر و شهریان کابل وارد شهر شدند و ظاهرأ کابل را ازچور وغارت نجات دادند .که چنین وضعیت تا چند روز دوام داشت که بر این گونه عمل شان اشرف غنی رئیس رژیم قبلی خود اعتراف نمود و در نخستین بیانیه ای که از ابوظبی پایتخت امارات متحده عربی صادر کرد بر این گونه اقدامات طالبان اعتراف نمود و در آخرین بخش سخنرانی اش چنین گفت :
هموطنان عزیز ! من در امارات متحده هستم . میخواهم در باره تحولات آخیر بصورت کوتاه مسائلی را با شما شریک سازم . …………………..من هیچگونه بحثی را برای ترک کردن افغانستان با قدرت های بین المللی مقیم افغانستان نداشتم و این حادثه دفعتأ وتحت فشار همکاران امنیتی ما بود . …..حوادث چند روز گذشته نشان داد که افغانها صلح می خواهند و نگهداری کابل و در این شهرکه از هرج ومرج وسیع جلوگیری بعمل آمد که این احسان بزرگ الهی است . من از گفتگو های جاری که ازسوی حکومت آغاز شده بود و اکنون از سوی دکتر صاحب عبدالله و رئیس جمهور سابق کرزی صاحب به پیش میبرند حمایت میکنم .
وقتی یک اراده انتقام جویانه استخباراتی در وجود عمران خان صدراعظم پیشین پاکستان به حرکت آمد و جنرال فیض حمید سابق رئیس اطلاعات نظامی ارتش پاکستان ISI را به کابل فرستاد آرام ، آرام امید ها و آرزوهای که دروجود نسل جوان ما جوانه میزد به خشکی گرائید و با اعلان حکومت صد در صد طالبی آخرین میخ بر تابوت آرزوها زده شد . هرچند عمران خان صدراعظم وقت پاکستان تلاش نمود تا برای برسمیت شناختن امارت طالبان همه وسائل را به کار اندازد که سر انجام خود قربانی این بازی استخباراتی شد و با شیوه شبه دموکراتیک حکومت آن سقوط کرد .
البته از همان آغاز نیروهای استخباراتی که در امارت طالبان افغانستان جا بجا گردیده اند سعی نمودند تا زمینه را برای برسمیت شناختن امارت طالبان فراهم آورد و برای این مأمول جلسه ای بزرگی به اشتراک علمای افغانستان که اکثریت شان علما نه بلکه ” اُلمأ ” بودند در خیمه لویه جرگه تاریخی با همان تشریفات یک لویه جرگه از سر تاسر افغانستان فرا خواندند وقتی کسی با لقب امیر المؤمنین بنام شیخ هیبت الله آخندزاده بصورت عاجل و ناگهانی وارد تالار لویه جرگه شد در همان آغاز شروع به سخنرانی کرد و خود را با حجاج بن یوسف حاکم حجاز تشبیه کرد و بدون آنکه وعده های که گاهگاهی از سوی مجریان این جرگه بیان می گردید به انجام رساند آنرا با خاک یکسان ساخت .
اکنون نیز که با گذشت بیش از دوسال که از عمر حاکمیت طالبان سپری میشوند یکبار دیگر علمای از شهر کابل گردهم آمدند و برای مشروعیت دهی در همان تالار لویه جرگه برای یکروز ارتزاق گردیدند .هرچند گرداننده گان این جلسه ای که برای مشروعیت دهی و شاید هم بیعت با خلیفه سراج الدین حقانی درتالار لویه جرگه نتوانیستند اصل هدف برگزاریی این گردهم آیی را بصورت روشن برملا سازند
اما واقیعت این است که عدم توانمندیی قیادت دروجود خلیفه سراج الدین حقانی و دیگر عوامل پیدا و پنهان مربوط به تعیین زعامت به همه تحلیل گران این حق را میدهند تا قضاوت کنند که نه میتوانند با برپائی چنین کمیدی ها مسأله زعامت یک ملت را حل وفصل کنند .
وب سایت نواندیشی به ویب سایت خبری تحلیلی نواندیشی خوش آمدید