
در زمانهای که جامعه با بحرانهای واقعی چون فقر، بیکاری و بیعدالتی دستوپنجه نرم میکند، موجی از جعلیات سازمانیافته ذهنها را به سمت جنگهای زبانی و هویتی سوق میدهد. از جعل مکتوبهای حکومتی گرفته تا نسبت دادنهای دروغین به شخصیتهای فرهنگی، امروز این بیماری اخلاقی، تنها حقیقتیست که آزادانه در فضا نفس میکشد.در روزگاری که دروغ، حقیقت را به حاشیه رانده و جعل، بر کرسی باورها تکیه زده است، هر مکتوب جعلی و اعلامیۀ ساختگی،صرفاً یک شایعه نیست—بل حملهایست بر وجدان جمعی، بر همزیستی مسالمتآمیز، و بر ارزشهایی که انسان را انسان میسازد. هنگامی که جعل، تعصب وجهالت دستبهدست میدهند، آنچه نخست میمیرد، وجدان است.در هفتهی گذشته، دو پیام جعلی و خطرناک فضای مجازی را لرزاند؛ یکی منسوب به وزارت داخله در مورد ممنوعیت تحریرات دری،
ودیگری اعلامیهای به دروغ منسوب به جبهه مقاومت دربارهی مرحوم مطیعالله تراب. این دروغها به وضاحت نهتنها ساختگیاند، بلکه ریشه در ذهنهایی دارند که ازتفرقه نان میخورند. آنان به خوبی میدانند که جعل در فضای بدون نظارت، چون آتش در کاه، زود شعلهور میشود و ذهن سادهباوران را میسوزاند مطیعالله تراب، شاعر انقلابی، ملی و پرنفوذ زبان پشتو، هرگز چهرهی متعصب یا وابسته نبود.اوهمزمان با ستایش از جهاد و ارزشهای اسلامی، نسبت به برخی سیاستهای افراطی، بهویژه در مورد آموزش دختران، صدای انتقاد بلند میکرد. شعراوملتمحور بود، نه قومپرست؛ دردمحور بود، نه دربارنواز؛ و برای همین در دلهای همه جای داشت، نه تنها یک سمت.مشکل نه در شعر پشتو است، نه در نثر فارسی. مشکل درذهنهاییست که فکر میکنند «یادکردن از خود»، نفی دیگریست؛ که «هویت داشتن» یعنی دیوارکشیدن. جعل یک سند رسمی و پخش یک اعلامیهی نفرتانگیز تنها زمانی قدرت مییابد که ما آن را بیپرسش و تفکر، بازنشر میکنیم. وآنگاه است که بهجای درمان، خود به ناقل مرض بدل میشویم. میدان جنگ اصلی، دیگر نه در کوهها، که در ذهنهاست.جاعلان و مغرضان سالهاست که از نفرت قومی، زبانی و نژادی برای کسب شهرت، قدرت و ثروت استفاده کردهاند. اینان اگر روزی از تعصب خلعسلاح شوند، چیزی برای عرضه ندارند
.اما وجدان بیدار جامعه باید بداند که “دعوت به عصبیت”، نه سیاست است، نه دین، بل خیانت به ملت است.آنچه امروزدر فضای مجازی میچرخد، تنها دروغ نیست، یک مرض است؛ وما باید پیش از آنکه حاملش شویم، از آن فاصله بگیریم. حافظان اخلاق، وارثان قلم و وجدانهای بیدار باید بدانند که ایمان، با تعصب جمع نمیشود. چنانکه پیامبر اسلام گفت: «از ما نیست کسی که به عصبیت دعوت کند»امروز معرکه نه در سنگرها، بل در ذهنها و زبانهاست؛ در صفحاتی که یا روشنی میبخشند یا تاریکی میپراکنند. اگر ما در برابر جعل، نفرتپراکنی و تعصب خاموش بمانیم، فردا خود قربانی آن خواهیم شد. هر صاحب قلم، صاحب دل و صاحب درد، مسئول است. دروغ را نشر نکنیم، تعصب را نکاشیم، و این ویروس خطرناک را به نسل دیگر انتقال ندهیم. زیرا اگر وجدان بمیرد، جامعه فقط نفس میکشد—زندگی نمیکند.بیایید جعلیات را افشا کنیم، پیش از آنکه هویتمان را دفن کنند.
وب سایت نواندیشی به ویب سایت خبری تحلیلی نواندیشی خوش آمدید