وب سایت نواندیشی به ویب سایت خبری تحلیلی نواندیشی خوش آمدید
دیر وقت بود که نمی خواستم خودم چیزی در فیس بوک و دیگر رسانه ها بنویسم و نیروی خود را در اینجا بدون نتایج چشمگیری به مصرف رسانم، ولی گاه و ناگاه سری زده و مطالب دوستان فرهیخته را بدون ابراز نظر می خواندم. در چند روز گذشته آنقدر در توصیف و شایستگی سلطان علی کشتمند خواندم که از یک طرف قوم پرستی و توهم بعضی ها باعث محزون و مایوس شدنم از مردم گردید و از جانب دیگر اگر چند سطری در شرح واقعی “زندگی” وی نمی نوشتم، سکوتم مرا از درون می کاوید. سلطان علی کشتمند از اعضای رهبری باند خلق و پرچم بود که در وابستگی آنها قبل از تکیه زدند بر منصه دولتی هیچ انسان عاقل، بالغ و با وجدان ظن ندارد. این باند های شیاد با پیروی از داود و اطاعت از اوامر باداران روسی شان، راه دزدی رسیدن به قدرت دولتی، کودتای نظامی، را گزیدند و خود و ایدولوژی خود را خواستند با توسل به زور، بدون حمایت اکثریت مردم بر همه ملت تحمیل نمایند. کودتای هفت ثور آغاز بدبختی های گسترده در کشور و منطقه شد که از آن هم نمیشود اغماض کرد. این که به دنبال سقوط چاکران روسی احزاب اخوانی به چه جنایات و میهن فروشی های تن دادند، نمی تواند دست های خون آلود خلقی های و پرچمی ها را شسته و وجدان آن ها را تسکین دهد. همین که برای تبرئه جنایات، خلقی ها و پرچمی ها خود را با اخوان مقایسه می نمایند و ادعا دارند که دوره حکومت آنها بهتر بود، خود ناآگانه صحه گذاشتن بر جنایات شان می باشد. آنسان های شریف ، صادق، انسان دوست، میهن پرست و عادل هیچ گاه خود را با جنایت کاران مقایسه نمی کند. بعد از کودتای هفت ثور یک سیستم دولتی نهایت ظالمانه، مطلق گرا و بی رحم بر مردم تحمیل گردید و هر کسی را که آزاد می اندیشید، به مردم و وطن علاقه داشت، در هر سن و سال به زندان افگندند و دشت های پلچرخی تا امروز بر تیرباران و زنده به گور کردن پاک سرشت ترین فرزندان این کشور می گرید. این نا انسان های زورگو، گرداس صفت و درنده خو با غرور بر تان های روسی سوار شده و هزاران انسان را در روز سوم حوت در کابل و سی هزار انسان آزاده را در یک روز در قیام هرات به خاک و خون کشاندند. این جنایت کاران وطن فروش تا زمانی که از حمایت باداران روسی شان برخوردار بودند با مردم جنگیدند ، کشتند، بستند و وبران کردند. وقتی باداران روسی شان دست از حمایت شان کشید، به مردم رجوع کردند، سخن از آزادی، تمامیت ارضی و ناسیونالیزم زدند و با شیوه دیگر مردم را فریب دادند و حتا با همان باند اخوانی برای تداوم قدرت و تحفظ زندگی های کثافت بار شان حاضر به معامله گردیدند و عملن یک گروه با حزب اسلامی و گروه دیگر با جمعیت اسلامی و شورای نظار پیوستند و بر ستم شان بالای ملت ادامه دادند وکشتمند که در رهبری باند های خلق و پرچم همیشه قرار داشت، 
هم بدون شک در تمام تصامیم آزادی ستیز، استبداد محور، جنایت بار و ویرانگر سهم اساسی داشت و نمیشود شخصیت او را از جمع بیرون مورد بررسی قرار داد. جالب از همه آن های که انسان ها را به خاطر شنیدن اخبار بی بی سی می کشتند خود به دامان امپریالیزم پناه آوردند و در کشور های سرمایه داری به عیش و عشرت ایام گذراندند، کشتمند هم بادار روسی را به انگلیسی عوض نمود، تعفن ” زندگیش” ادامه داد و در خاک امپریالیزم گور شد.تمام جنایتکاران چه چپی و چه راستی چون نقاب از چهره های شان افتاد و جای مصئون در بین مردم نداشتند با خدعه دیگر، ملیت پرستی، وارد صحنه سیاسی شدند و توجه ملیتی را به خود معطوف داشتند. از ستم بر ملیت ها سخن راندند و با حربه دیگر به مبارزه پیدا نمودند و در این تلاش ناکام هم نبودند. کشتمند هم که هیچ گاه نماینده ملیت هزاره نبود و باندش صد ها هزاره آزاده، وطن دوست و دگراندیش را در پولیگون های پلچرخی تیرباران کرد، به ملیت خود پناه آورده و تعصب قومی منشاء گرفته از عقده های دیرینه، جهالت و مداخله خارجی برای تفرقه انداختن، 
باعث شد تا ملیت هزاره، نه اکثریت قاطع آن، از این جنایت کار شناخته شده به حمایت برخیزند و از او قهرمان ملی و شخصیت پر افتخار بسازند. امروز کسانی که در توصیف و تمجید کشتمند نوشتند و می نویسند، یا بی خبر از تاریخ پنج دهه گذشته هستند، یا شریک جنایات خلق و پرچم و یا هم غرق در نشه ی تعصب قومی. با همه جنایاتی که در دوران حکومت خلق و پرچم اتفاق افتاد حتا یک نفر باوجدان هم از این گروه پیدا نشد که اذعان جنایت نموده و از مردم طلب پوزش نماید بلکه هرکسی کوشید خود را تبرئه نموده و به اصطلاح برف بام خود را به بام دیگران بیفگند. وقتی انسانی آبرویش را ریختاند، دیگر زنده نیست، سلطان علی کشتمند وامثالاش چندین دهه است که مرده اند.
