افغانستان پس از حدود سه قرن گرفتارشدن در رقابتهای ژیوپولیتیک قدرتها، اکنون با یک فرصت تاریخی روبهرو است: تبدیل شدن از جغرافیای محصور و میدان رقابت قدرتها، به پل اتصال منطقهای و محور همکاریهای اقتصادی. اما این فرصت، خودبخود به نجات ملی تبدیل نمیشود. انحصار قدرت، پراکندگی سیاسی و جنگهای نیابتی میتوانند بار دیگر افغانستان را به قربانی رقابتهای بیرونی مبدل سازند. 
محروم ساختن بخشهای جامعه از مشارکت سیاسی و اصرار بر انحصار قدرت، راه ثبات پایدار و بهرهگیری از فرصتهای منطقهای را میبندد. اگر طالبان اگاهانه مانع شکلگیری اجماع ملی شوند و کشور را از این فرصت تاریخی محروم سازند، مسئولیت چنین پیامدی میتواند در حافظه تاریخ بعنوان خیانتی بزرگ به منافع ملی ثبت شود. هشدار به جریانهای پراکنده اپوزیسیون سیاسی و نیروهای مصلح: مخالفت با انحصار قدرت نباید بهانهای برای قربانی کردن افغانستان در پای منافع نامشروع برخی بازیگران بیرونی شود. ورود پراکنده به جنگ نظامی، بدون توافق بر سر اهداف ملی و راهبرد مشترک، خطر گسترش جنگ داخلی، تضعیف حاکمیت ملی و فروپاشی ژیوپولیتیک افغانستان را افزایش میدهد. همه جریانها باید هوشیار باشند که اختلافات قومی، زبانی و هویتی به ابزار رقابتهای بیرونی تبدیل نشود. هیچ گروه و هیچ قومی بهتنهایی مالک افغانستان نیست، این کشور خانه مشترک همه شهروندان ان است. راه نجات چیست؟ تدوین یک روایت ملی مشترک و اجماع بر اصول اساسی اینده: مشروعیت برخاسته از اراده مردم، مشارکت سیاسی فراگیر، حقوق برابر شهروندان، حاکمیت قانون، استقلال ملی و انتقال مسالمت امیز قدرت. طالبان باید راه تفاهم ملی را باز کنند.
وب سایت نواندیشی به ویب سایت خبری تحلیلی نواندیشی خوش آمدید