
در روزگاری که جهان با توفانهای ژیوپولیتیکی و جنگهای نرم روبهروست، افغانستان بیش از هر زمان دیگر محتاج ان است که بهجای دیوارهای تعصب، پلهای برادری و عدالت بنا کند. تاریخ ما ثابت کرده است که این سرزمین، نه با شمشیر دشمنان، بلکه تنها با نفاق داخلی اسیب دیده است. و نیز ثابت کرده است که هرگاه این ملت واحد برخاسته، هیچ قدرتی توان ایستایی در برابر ان نداشته است. افغانستان، نه مجموعهای پراکنده از اقوام، بلکه ملت واحدی است با چهرههای گوناگون؛ همان (وحدت در کثرت) که سید جمالالدین افغان ان را زیربنای بیداری امت اسلامی و قدرت جوامع شرقی میدانست. او باور داشت که ملت، هنگامی قامت استوار مییابد که تنوع قومی و فرهنگی به سرمایه تمدنی تبدیل شود؛ و این دقیقا همان رسالتی است که امروز پیشروی ماست. سرزمین ما، رنگینکمانی از فرهنگهاست؛ از غیرت پشتون تا فرهنگ تاجیک، از استقامت هزاره و از پیوند سادات با همه اقوام و مذاهب تا توان ازبیک، از دست تولیدکننده ترکمن تا توازن بلوچ و حرکت ایماق و فصاحت عرب. اینها اجزای پراکنده نیستند؛ بلکه اندامهای یک پیکر زنده به نام افغانستاناند—پیکری که اگر هر عضو ان رنجور شود، تمام ان به درد میاید. همین پیوستگی است که تمدنها را زنده نگه میدارد. همین وحدت است که انقلابهای فکری میافریند.
و همین برادری است که در برابر توطئههای بیگانه سد میسازد. اما دشمن امروز، همانگونه که سید جمال هشدار میداد، دیگر با تفنگ نمیاید؛ با تفرقه، تبلیغات مسموم، روایتسازی قومی و وعدههای دروغین وارد میشود. میخواهد ما را از درون بشکند تا نیازی به جنگ بیرونی نداشته باشد. هر فریادی که بوی نفرت قومی بدهد، تیر زهراگین اوست؛ و هر شعاری که یک قوم را بر قوم دیگر برتری دهد، بنای خانه مشترک ما را سست میکند. ای مردم بیدار افغانستان! اگر مغز بر قلب بشورد، اگر دستها بهجای همکاری به سوی هم بلند شوند، یا اگر پاها دو راهه تفرقه را در پیش گیرند، این پیکر بیمار میشود و قدرت ملی فرو میریزد. اما اگر هر عضو در جایگاه خود بدرخشد، ملت به قله عزت و شکوه صعود میکند. این وحدت تنها یک ارمان اخلاقی نیست؛ بلکه راهبردی ملی برای عبور از بحرانهای ژیوپولیتیکی امروز است. جهانی که چندقطبی شده، جایی برای ملتهای متفرق ندارد؛ قدرت از ان کشورهایی است که انسجام داخلی را مبنای سیاست خارجی و امنیت ملی خود میسازند. پس بیایید: به جای رقابت بر سر قدرت، عدالت در خدمت وطن را معیار کنیم؛ به جای نفرت قومی، محبت انسانی و اخوت اسلامی بکاریم؛ به جای تخریب همدیگر، بنای خانه مشترک افغانستان را استوار کنیم. ای رهبران! عدالت کنید؛ چون بیعدالتی اعتماد را میکشد و ملت را از هم میپاشد. ای نخبگان و عالمان! بذر اگاهی بیفشانید؛ زیرا امروز رسالت قلم و منبر، پاسداری از وحدت، وجدان ملی و هویت تمدنی این سرزمین است. ای ملت بزرگ افغانستان! دست در دست هم نهید؛ زیرا پرچم تنها زمانی در برابر طوفان ایستادگی میکند که دستان ملت پایه ان باشد. افغانستان زنده است اگر اعضایش یکی باشند؛ و اینده، از ان ملتی است که بهجای واگرایی، همگرایی را انتخاب کند. این سرزمین دوباره به عزت خواهد رسید اگر ما فرزندانش، با الهام از اندیشه سید جمالالدین و دیگر بزرگان خود، راه وحدت، عدالت و بیداری ملی را در پیش گیریم.
وب سایت نواندیشی به ویب سایت خبری تحلیلی نواندیشی خوش آمدید