
دوستی نوعی رابطهٔ اجتماعی مثبت و متقابل بین افراد است که معمولاً بر پایهٔ محبت، صداقت، اعتماد، و احترام شکل میگیرد. از میان ویژگیهای بارز یک دوست میتوان به قابل اعتماد بودن، و صادق بودن اشاره کرد، اعتماد وقتیکه ایجاد میشود که صداقت در بین باشد. هرگاه بین دو دوست حتی اگر با هم برادر هم باشند اعتماد و صداقت وجود نداشته باشد آن دوستی مستمر باقی نمی ماند، بنآ دوستان واقعی نباید از دوست واقعی و امتحان شده خود نه (هر دوست غیر امتحان شده یا “تش په نامه دوست” ) خود مشکلات، دست آوردها، موفقیت ها، ناکامی ها، رنج ها و اندوخته های خود را پنهان کند اگر پنهان میکند اصلآ صداقت و اعتماد بین شان وجود ندارد، از همین جهت به دوستان واقعی و صادق “دوست همراز و همدل” گفته میشود. دوست واقعی در ناکامی و پریشانی دوست متأثر و در کامیابی و موفقیت دوست خوشحال میشود. دوستی برخلاف برخی روابط رسمی یا خویشاوندی یک رابطهٔ اکتسابی است که به صورت تدریجی و در بستر تعاملات اجتماعی شکل میگیرد. دوستی رابطهای عمیقتر از آشنایی صرف است. معمولاً این نوع رابطه در پی تکرار تجارب مشترک و خوشآیند میان افراد پدید میآید و در مقایسه با رابطه با همصنفی، همسایه یا همکار، پیوندی قویتر محسوب میشود. در طی تحقیقاتی که به عمل آمده نتیجه گرفته شده چهار ویژگی عمده که باعث میشود احتمال اینکه افراد با یکدیگر دوست شوند و دوستی آنها پایدار بماند: ۱. نزدیکی جغرافیایی: مهمترین عاملی که باعث دوستی افراد میشود نزدیکی جغرافیایی میباشد. در طی نظریه ای از “روانشناسی تکاملی” که شاخه ای از روانشناسی است افراد به اشخاص نزدیک خود علاقه بیشتری دارند زیرا احتمال بقای آنها را بالا میبرد. هر قدر انسان ها از هم از لحاظ جغرافیایی دور باشند چانس دوستی و بقای دوستی کم میشود، چنانچه در فرهنگ م شریف ما یک شعر زیبای داشتیم که میگفتند: “از دل برود هرآنکه از دیده برفت!” ۲. تفکر قالبی: هنگامی که افراد با یکدیگر مواجه میشود در واقع اولین چیزی که توجه آنها را به خود جلب کرد ظاهر آنها بود. مشخص شد که در ۳۷ ثانیه اول ملاقات با شخصی بیشترین تصویر ذهنی آن فرد در شخص صورت میگیرد برای مثال لباس پوشیدن ظاهر چهره و اندام همگی بر روی تصویر اولیه از ان فرد مؤثر میباشد به طوری که فرد آنها را مطلوب بداند. همینطور افراد سفیدپوست با افراد سفیدپوست و افراد سیاهپوست با افراد سیاهپوست، ورزشکار با ورزشکار، هنرمند با هنرمند راحتی بیشتری داشتند به تأیید این پژوهش بازهم ما مردم کابل مقوله داشتیم که میگفتیم “زاغ با زاغ کبوتر با کبوتر می پرد” ۳. تفکر، طرز دید مشابه، بیشتر دوستی های پایدار و مستمر به اساس تفکر و طرز دید مشابه و وجوهات مشترک بین افراد شکل میگیرد، کمتر اتفاق می افتد که یک انسان دیندار با انسان دین ستیز و انسان دین ستیز با افراد دیندار دوست واقعی شوند، به عبارت دیگر یک انسان خداپرست با یک انسان مادیات پرست دوست واقعی و صمیمی نمیشوند، جز تعداد اندک.
۴. شناخت از یکدیگر: هنگامی که افراد از یکدیگر شناخت بیشتری داشته باشند احتمال دوستی آنها بیشتر خواهد شد. به همین علت است که احتمال اینکه شما با فردی در روی یک جاده دوست شوید خیلی کم است. دانستن نام شانس دوستی را به شدت بالا میبرد همچنین دانستن گذشته فرد خانواده شغل خصوصیات و اطلاعات ان فرد شانس دوستی را افزایش میدهد. دوستی در پیری! افراد مسن و باز نشسته خوش دارند با افراد هم سن و سال خود در تماس و دوستی باشند. این افراد علاوه بر دید و بازدید های خانوادگی و دیدن نواسه هایشان و گذراندن زمان در محیطهای آرام مثل پارک علاقه دارند که با افراد مسن دیگر از گروه هم سالان خود دور هم جمع شوند. دوستی در این سن غالباً با هدف گذراندن اوقات فراغت و داشتن یک هم صحبت و گفتگو با او است. این نوشته ها را با نوشتن این دو بیت پایان میدهم:
دوست مشمار آنکه در نعمت زند لاف دوستی و برادر خواندگی دوست آن دانم که گیرد دست دوست در پریشان حالی و درماندگی . نقد و نظر با جبین باز پذیرفته میشود.
وب سایت نواندیشی به ویب سایت خبری تحلیلی نواندیشی خوش آمدید