در آستانه هفتمین سالگرد فاجعهی دردناک حمله به مسجد امام زمان (ع) گردیز، با دلی آکنده از اندوه، یاد شهید دکتر سید محمد علیشاه موسوی گردیزی و سی و پنج شهید نمازگزار مظلوم و بیگناهی را گرامی میداریم که در آن روز سیاه، فقط به جرم ایمان و انسانیت، قربانی نفرت و ترور شدند.شهادت، زیبندهی کسانیست که سراسر عمرشان را در راه خدمت، صداقت و حقطلبی گذراندند؛ و چه باشکوه بود شهادت دکتر موسوی، آن مرد آزادهای که سالها در میدان جهاد، طبابت، آموزش و حتی در بند گوانتانامو، بذر انسانیت کاشت.اما او تنها نبود؛ در آن ظهر داغ مرداد ماه (ماه اسد)، دهها دل مؤمن دیگر، در سجدهی نماز به خاک افتادند و به آسمان پیوستند. آنان شهید شدند، اما ما هنوز مسئولیم؛مسئول یادشان، راهشان، آرمانشان.سلام و صلوات خدا بر شهیدان مسجد امام زمان شهر گردیز؛یادشان جاودان، راهشان پررهرو
فردا، هفتمین سال از پرواز پرغرور مردی میگذرد که درد مردم را در جانش داشت و آرامششان را در زخمهایش میجست.شهید دکتر سید محمد علیشاه موسوی گردیزی، مرد علم و ایثار، مجاهدی خستگیناپذیر،
پزشکی فداکار، و آزادهای نستوه بود که زندان گوانتانامو هم نتوانست قامتِ ایمانش را خم کند.و چه باعظمت بود عروجش؛ آنگونه که در محراب نماز جمعه و در کنار مردمش، به دیدار حق شتافت.یادش گرامی، راهش پر رهرو، و خون پاکش چراغی روشن بر مسیر عدالت، آزادی و خدمت به خلق باد.
وب سایت نواندیشی به ویب سایت خبری تحلیلی نواندیشی خوش آمدید