دین هدایت است،نه تجارت!

یادداشت نواندیشی : چنانچه میدانید تربیون نواندیشی از همان آغاز فعالیت در حوزه روشنگری روی این اصل جامعه شناسانه تکیه نموده است که بتوانیم عوامل و عوارض عقب مانده گی جامعه را تشخیص و در نشاندهی آن ذهن همه انسان ها را روشن سازیم . در همین راستا متنی را که مطالعه می فرمائید یکتن از فرهیخته گان و درس آموخته گان علوم دینی جناب قاضی لودین برشته تحریر درآورده است و تربیون نواندیشی انرا با سپاس از این دانشمند فرهیخته خدمت شما نیز تقدیم میداریم در طول تاریخ، دین همواره یکی از مؤثرترین نیروها در هدایت اخلاقی و معنوی جوامع بوده است. پیامبران ع و پیشوایان راستین، با تحمل مشقت‌های فراوان، کوشیده‌اند انسان‌ها را از ظلمت جهل، فساد و بی‌عدالتی نجات دهند. اما متأسفانه، در میان پیروان آن‌ها، همواره کسانی پیدا شده‌اند که دین را نه به عنوان راهی برای رستگاری، بلکه ابزاری برای منافع شخصی و دنیوی خود برگزیده‌اند.امروزه نیز شاهد آن هستیم که گروهی از ملایان و مدعیان دین‌داری، دین را به بازاری برای تجارت تبدیل کرده‌اند. آن‌ها با استفاده از باورهای مذهبی مردم، احساسات دینی‌شان را تحریک کرده و از این طریق جایگاه اجتماعی، قدرت سیاسی و منافع مالی کسب می‌کنند. دین برای این افراد دیگر هدف نیست، بلکه وسیله‌ای‌ست برای رسیدن به هدف‌های دنیوی.در بسیاری از جوامع، مساجد و تکیه‌ها به جای اینکه مکان‌هایی برای آموزش اخلاق، همبستگی و پرورش روح انسان باشند، به مراکز قدرت‌نمایی، تحمیل اندیشه‌های محدودگرایانه و کسب درآمد تبدیل شده‌اند.

واعظانی که باید سخن از عدالت، تقوا و همدلی بزنند، تبدیل شده‌اند به دکانداران ایدئولوژیکی که هرچه بیشتر دروغ بگویند، طرفداران بیشتری پیدا می‌کنند.تبلیغ دین با وعدهٔ شفا، فروش آب‌توبه، دعا‌نویسی و خرافه‌پراکنی، دیگر از حد گذشته است. برخی از این به‌ظاهر عالمان دین با سوار شدن بر احساسات مذهبی توده‌ها، تجارت دین را به حدی رسانده‌اند که حتی بازارهای اقتصادی از آن عقب مانده‌اند.یکی از خطرناک‌ترین ابزارهایی که این افراد به کار می‌برند، تفسیر انحرافی از مفاهیم دینی است. آن‌ها فقر، ظلم، تبعیض و بی‌عدالتی را به قضا و قدر الهی نسبت می‌دهند و از مردم می‌خواهند که تسلیم باشند، صبر کنند و سکوت اختیار نمایند. در حالی که آموزه‌های دینی واقعی همواره مردم را به قیام علیه ظلم، دفاع از حق و عدالت‌طلبی دعوت کرده‌اند.برای مقابله با این روند خطرناک، نیاز است که آگاهی دینی مردم افزایش یابد. آموزش دین باید از انحصار گروه‌های خاص خارج شود و به شیوه‌ای علمی، روشنفکرانه و انسانی در اختیار همگان قرار گیرد. باید از دین دفاع کرد، اما نه در دکان دلالان دین، بلکه در محافلی که حقیقت، اخلاق و انسان‌دوستی را محور قرار می‌دهند.و هر کس که دین را به کالای بازار بدل کند، نه فقط به حقیقت دین خیانت کرده، بلکه به وجدان انسانی نیز پشت کرده است.بسیاری از مردم است که سال‌هاست زیر بار فریب و ریا، دین‌فروشی و سوءاستفاده از باورهای مقدس خود خم شده‌اند.در گوشه‌وکنار این سرزمین زخمی ما ، کسانی پیدا می‌شوند که نه دست بر کار دارند و نه عرقی بر پیشانی‌شان دیده می‌شود. نه خاک زمین را لمس کرده‌اند، نه دست رنجی کشیده‌اند، اما شکم‌هایی دارند که از مال مردم باد کرده است. به نام دین، اما به کام دنیا. به نام خدا، اما برای زر و زور و مقام.اینان بار دوش ملت‌اند؛ سنگینی بی‌ثمر. در خانه‌های مجلل می‌نشینند، بر فرش‌های اعلا پا می‌گذارند، غذاهای رنگین می‌خورند، اما در موعظه‌های‌شان مردم را به قناعت و فقر و صبر دعوت می‌کنند. خود در رفاه، مردم در عذاب. خود در آسایش، ملت در فقر. کجای این دین است؟ کجای این تقواست؟آیا دین پیامبر(ص) همین بود؟ پیامبری که نان جو می‌خورد، بر زمین می‌خوابید و با یتیمان می‌گریست، حالا نامش بر زبان کسانی‌ست که با اشراف‌گری، تجمل و فریب، پیکرهٔ دین را لکه‌دار کرده‌اند. این‌ها دکانداران دین‌اند، نه خادمان آن.بعضی از این واعظان که یک آیه و حدیث را تکرار می‌کنند، کاخ‌هایی دارند که بسیاری از تاجران مشروع به خواب هم ندیده‌اند. ملت در صف نان خشک ایستاده، و این مدعیان ایمان، در صف اول ریا و ریاست.