پیرامون خاموشی گلبدین حکمتیار!

همه میدانند که اقای حکمتیار شخصیت خبر ساز است ، در دشوار ترین شرایط ظهور ‌و حضور مطبوعاتی داشت و برایش فرق ندارد که آن منفی باشد و یا مثبت،  در اغلب  اظهارات  نانسنجیده و متناقض آن باعث مصیبت های بزرگ برای خودش و اعضای حزب اسلامی بزرگ شده است .استاد ربانی مقوله ای مشهوری در رابطه به وی داشت که میگفت: “اگر میخواهید نوایا و راز های حکمتیار را بدانید خطبه های نماز جمعه ان را بشنوید”. همچنان بینظیر بوتو در کتاب خاطرات خود ( “دختر شرق”) گفته است: “حکمتیار شخصیت خبر ساز است، خطبه های روز جمعه اقای حکمتیار بمثابه کنفرانس های مطبوعاتی هفته وار ان بود”بعد از تحولات آخیر ایشان گاه گاه مشوره های مفت و ناخواسته  سیاسی، نظامی و حتی مذهبی را برای طالبان تقدیم میکرد و اما طالبان هرگز این مشورت های حکمتیار را تحویل نگرفت. بعدا وی به انتقادات طالب پرداخت که باعث منع خطبه ‌و محاصره دفتر وی  گردید و حتی مصادره  و اخراج از آنجا شد . بیشتر از سه سال میشود که ایشان کاملا مهر سکوت را برلب نهاده است بعضی وقتها بنام های مستعار در صفحات اجتماعی  موقفگیری انتقادی میداشته باشد .هواداران ان در صفحات اجتماعی خطبه های استهلاک شده  و تصاویر سابقه  ان را به نشر میرساند. این دلالت به افلاس مواد مطبوعاتی ونشراتی ایشان را مینماید. از جانب دیگر  تقابل سختگیرانه طالب با وی حکمفرما است. طالبان با این عمل خود مصمم است که حاضر را قبل از غیر حاضر مجازات نمایند، حکمتیار در ابتدا تصور داشت که مشترکاتی که با طالب دارد شاید مورد عطف و توجه طالب قرار گیرد.از جانب دیگر خارج شدن رقبای سیاسی اش بخصوص جمعیت اسلامی از صحنه قدرت ‌و سیاست مایه سعادت موقت ایشان گردید ولکن این خوشحالی شان ادامه نیافت و هیچ وقت تصور انرا نداشت که طالب از امامت مسجد  هم منع نمایند.حال دیده شود که تا چه وقت کاسه صبر ایشان لبریز میگردد.تاریخ جوابگوی ان خواهد بود. اما این امر حتمی است چون اقای حکمتیار معتاد مطبوعات ‌، رسانه ها ، قدرت و شهرت است ، . این این برخورد غیر متوقع طالب پیام تلخ برای حکمتیار و حلقه مقرب ان بود که با افتخار میگفتند دیگران ختم شده اند ما باقی هستیم.با وجود این همه ممنوعات طالبان و حرف های زشت وزیر عدلیه طالب  ومنع همه فعالیت های آن که حتی در خانه خود بیرق حزب اسلامی را گذاشته نمیتواند و حتی پیام تسلیت خود را بدون لقب امیر و رهبر حزب نشر و پخش  مینماید ،  تاهنور در صفحات مریدان غافل آن اظهار وابراز عاشقی یکطرفه مشهود است ، گاه گاه شوق برگزاری  انتخابات ،  تشکیل شورای منتخب و شراکت در حکومت با طالبان بر سر میپرواند ، این در حالی است که در طول پنجاه سال  قرارداد رهبریت حزب گرفته است ، نه انتخابات میکند و نه شورا دارد ، حکومت طالب را انتقاد میکند که حکومت یک قوم است ، یک قشر است ، یک جریان است ، اما فراموش کرده است که حزب اسلامی  را مانند  غنی به یک حزب خانواده گی ، دامادان و پسران تبدیل کرده است