

سال ۲۰۰۴ بود قبل از بخش زراعت USAID با دفتر OTI یا دفتر ابتکارات انتقالیOffice of Transition Initiativesموسسه USAID وظیفه داشتم، وظیفه این دفتر ارائه خدمات انتقالی برای دور انتقالی حکومت حامد کرزی بود.ترتیبات برگزاری اولین انتخابات در تاریخ افغانستان گرفته میشد و مردم دیموکراسی را برای اولین مرتبه در کشور “پرکتس” یا عملی میکردند. در آن نخستین انتخابات چندین تن بشمول، کرزی، قانونی، اسحاق گیلانی، مسعوده جلال (خانم فیض الله جلال)، لطیف پدرام، داکتر ستار سیرت، انجنیر احمدشاه احمدزی، محقق، آغای داکتر نجرابی و چند تن دیگر خود را برای انتخابات ریاست جمهوری کاندید کرده بودند.چون دفتر ما تمام هزینه برگذاری آن انتخابات را بدوش گرفته بود از اینرو با تمام کاندید ها روابط تنگاتنگ جهت چگونگی دایر نمودن انتخابات داشتیم. دفتر ما این قلم را توظیف کرد که همرای سید اسحاق گیلانی به جنوب افغانستان سفر کنم و از نزدیک از کمپاین و پشتیبانی مردم به او دیدن نمایم، زیرا سید اسحاق گیلانی بیشتر به رأی مریدان خود متکی بود که عمدتآ در ولایات جنوبی و شرقی زندگی دارند.از کابل با آغای گیلانی در یک موتر به صوب پکتیکا سفر را آغاز نمودم، اگر چه با آغای گیلانی کم و بیش از زمان مهاجرت شناخت داشتم
اما در این سفر حالات فوق العاده را مشاهده کردم.تا منطقه بند سرده غزنی هیچ گپی نبود، به مجردیکه از بند سرده غزنی عبور کردیم چون دفتر کابل آغای گیلانی قبلآ به مردم و پیروان آغای گیلانی اطلاع داده بودند که پیرجان شان به منطقه مواصلت ميکند در دو طرف سرک صدها و شاید هم هزاران نفر مریدان آغای گیلانی برای پذیرایی و احترام صف کشیده بودند، با رسیدن به نزدیک مردم آغای گیلانی از موتر پائین شد و شروع کرد به مصافحه با مریدانش، از خورد تا بزرگ از فقیر تا غنی دست های آغای گیلانی را میبوسیدند، جالب اینکه چون من هم از عین موتر پائین شده بودم و به نمایندگی از دفتری که مصارف آن انتخابات را تمویل کرده بود او را در این سفر همرایی میکردم جناب گیلانی مرا خیلی احترام میکرد با دیدن این حالت مریدان سید اسحاق فکر میکردند که پیر بزرگ و اصلی همین “میا” یعنی نگارنده است، هیچ فراموش نمیکنم پیراهن و تنبان سیاه با کلاه جالیدار سیاه هم به سر کرده بودم خدا شاهد که دستان مرا هم میبوسیدند و من از شرم عرق کرده بودم تا بالاخره از عقب پیر صاحب آهسته آهسته فاصله گرفتم و از قطار مهمانان خارج شدم.وقتیکه در ارگون به محل پذیرایی پیر جان رسیدیم زمانیکه پیر گیلانی و این قلم داخل خانقاه یا همان محل پذیرایی شدیم یکتعداد مریدان سید اسحاق گیلانی پاهای گیلانی را بوسه میکردند.وقتیکه این حالت مردم را تماشا کردم همان حکایت زمان جهاد به ذهنم آمد، گفته میشود که کدام کم بخت و بدبخت صاحب منصب یا عسکر حکومت خلقی ها بنام ملحد و کمونیست نزد مجاهدین پیر گیلانی اسیر شده بود در وقت محکمه صحرایی مریدان پیر گیلانی از آن صاحب منصب یا عسکر چنین استنطاق میکردند:
زمانیکه به دفتر برگشتم و این گزارشات را به همکارانم قصه کردم هیچ باور شان نمیشد که به این اندازه مردم ساده دل و خرافاتی داشته باشیم.بالاخره آغای گیلانی که در آن انتخابات دو فیصد رای هم نیاورد.
وب سایت نواندیشی به ویب سایت خبری تحلیلی نواندیشی خوش آمدید