نــویــدمحــسنی:جامــعه ومــردم افغانستــان نیــاز مــند گفتگــوانــد

آخیرأجناب آقای سید نوید محسنی ازفرهنگیان وفعالان نامورافغانستان که درشهرلندن مشغول کارهای فرهنگی منجمله گرداننده گی رادیو وزئن کتاب رابرعهده دارد درگفتگوباجناب ویس ناصری از فرهنگیان وتحلیلگران نامورافغانستان ودرعین حال گرداننده برنامه وزئن”افغانستان درمحراق حوادث ” ضمن مروری بر بخش های ازتاریخ معاصرکشور گفت : جامعه افغانستان در مجموع چه در داخل وچه در خارج نیاز مند گفتگو است و این گفتگو هم اگر امر مهم تلقی شود به نظر ما یک گامی ولو کوچک در راستای بیرون رفتن از بحران کنونی خواهد بود . وقتی بحرانهای افغانستان را بررسی کنیم بحران فعلی با وجودیکه طلبأ در سرتاسر افغانستان مستقر هستند یک داعیه خطر ناک دارند که خدای نکرده افغانستان را تهدید به نابودی میکنند و این تهدید به نابودی به عقیده ما به عنوان کسی که در امور رسانه یا مطبوعات وارد هستم اگر همین مبحث را مورد توجه قرار دهیم با دشنام نویسی و فحش نویسی و دشنام گوئی رواج شد.ایشان در این گفتگو ضمن مرور کوتاه به تاریخ خونین گذشته افغانستان گفتند که پس از آنکه تلویزیون ملی در افغانستان برای نخستین بار به پخش و نشر چند ساعته برنامه هایش آغاز شد هرچند برنامه زیاد نبود اما برنامه ها یاسازنده بود ویا هم اقلأ مخرب نبود .اما برنامه ها یاسازنده بود

ویا هم اقلأ مخرب نبود.امابا پیروزیی کودتا در هفتم ثور اولین کار را اینها از مطبوعات آغاز کردند مثلأ وقتی که کلید تلویزیون را باز میکردی تاززمانی که آقای تره کی بود صورت از او هویدا بود بعد از وی صورت حفیظ الله امین بود که هرکدام با یک سری شعار های فریبنده می آمدند مثلأ می گفت که امحای بیسوادی ولی من یک خاطره شخصی خود را اینجا میگویم …ما در خانه های خود فکر میکنم حدودأ هفتصد یا هشتصد جلد کتاب داشتیم این کتاب ها را ما در زمانی آقای تره کی دفن کردیم . چرا چون کتاب داشتن جرم بود بی ، بی سی BBC شنیدن جرم بود فقط رادیو مسکو اجازه بود ورادیوی کابل !  وقتی هم که رادیو کابل را می شنیدید بیشتر رجز خوانی بود در کوچه ها که بیرون می شدیم فرهنگ و عنعنات مردم را به مسخره گرفته بودند. دهات که می رفتیم خوانین را وهمان کسانی که در هرصورت  من نه می خواهم بگوئیم که خوانین و ملا ها ی که قبل از کودتای هفت ثور برسر قدرت بودند بی عیب و نقص بودند ولی آنچه که تجربه نشان داده توانیسته بودند که جامعه افغانستان را بسوی صلح و آرامش هدایت بکنند.باوجودآنکه حکومت های دوران آرامی هم طبعأ کمبودات خود راداشت،نقائص خود راداشت وحتی تبعیض بود که قابل انکار نیست ولی امنیت بود ومردم افغانستان ازآنجائیکه مناعت و قناعت بسیار بزرگوارانه دارند با استفاده از آنها راه تکامل را پیش میبردند . متأسفانه در مطبوعات دوو دشنام رائج شد تاکه توانیستند حلقه سانسور را این ها خورد ترو خورد ترکردند تا جائیکه میتوان گفت جز کپ خود شان هیچ گپی را هم تحمل نه میکرد و مصیبت هم این بود که به جز خودشان برای همه مرگ می گفتند. من درآن زمان صنف هشت بودم یادم می آید روزیکه پرچم بالا میکردند کل شان پیراهن سرخ می پوشید و در جیب شان کلیمه خلق نوشته بود ، خوب اینکه کلمه خلق چه قدر در فرهنگ ما سنگین است یا خوب است به جایی خود  ! کلمه خلق در اسلام چه مرتبتی دارد این هم درجائی خودش !ولی متأسفانه این ها یاآگاهانه یا نا آگاهانه بازی میکردند . در آن زمان بچه ها و دختر ها با طنز شوخی میکردند ومی گفتندکه ای کاش کلمه خلق که سفید نوشته می بود به سرخ نوشته می شد که رهبر کبیر بسیار خوش می شد ..دوستان گرامی و خواننده گان ارجمند تربیون نواندیشی میتوانند ویدیوی مکمل این صحبت ها را از همین تربیون استماع فرمایند .