خطر سقوط از دو قدمی قله!

چند سال پیش نوشته کوتاهی دیدم که پیامی بس بلند و عمیق داشت؛ ماجرای مجازی کوهنوردی را نقل می‌کرد که درست در چند قدمی صعود به قله سقوط کرده و معلق بین زمین و آسمان به طنابی حمایتی آویزان شده بود. کوهنورد فریاد می‌زد و با تمام وجود دعا می‌کرد: خدایا، خدایا، به دادم برس، نجاتم بده!ندا آمد: طناب را رها کن نجات می‌‌یابی. مرد گفت: من به همین طناب بندم، رها کنم سقوط می‌کنم! گفت: مگر مرا صدا نکردی؟ دستت را رها کن در آغوش من قرار می‌گیری!این استمداد، اجابت و استنکاف بارها تکرار شد و کوهنورد همچنان می ترسید دستش را رها کند و منتظر ناجی بیگانه‌ای بود. صبح روز بعد کوهپایه نشین‌ها، کوهنوردی آویزان به طنابی را در نیم متری زمین دیدند که در اثر یخ زدگی شب جان باخته بود!! ایکاش دستش را از وابستگی به طناب رها می‌کرد!امروز درست ۱۹ سال از کشته شدن «ندا آقا سلطان» به ضرب گلوله موتور سواری بسیجی درخرداد ۱۳۸۸ درمتن اعتراضات مربوط به نتیجه انتخابات دهم ریاست جمهوری می‌گذرد، انتشار فیلم کوتاهی از لحظات جان دادن «ندا» که توسط تلفن همراهی گرفته شده بود، به نوشته مجله «تایم» رکورد پربیننده ترین صحنه مرگ یک انسان در تاریخ بشر را رقم زد. او به فرشته آزادی یا «ندای آزادیخواهی ایرانیان تبدیل» شد. تایمز لندن او را شخصیت نمونه سال ۲۰۰۹ اعلام کرد،

در روم خیابانی و در دانشگاه آکسفورد لندن بورسی تحصیلی به نام او گشوده شد، در دیگر شهرهایی از اروپا و آمریکا هم دهها اثر به برکت خون آن دختر بیگناه ثبت شد و «جنبش سبز» پدید آمد.۱۳ سال بعد در اسفند ۱۴۰۱ «مهسا (ژینا) امینی» در پاسگاه گشت ارشاد مظلومانه کشته شد و مرگ او جنبش عظیم «زن، زندگی و آزادی» را پدید آورد که یادآور شعر معروف «سیاوش کسرایی» درباره اسطوره آرش کمانگیر بود:«راهجویانی که می جستند آرش را بروی قله‌ها پیگیر، باز گردیدند بی نشان از پیکر آرش، با کمان و ترکشی بی تیر؛«آری آری جان خود در تیر کرد آرش، کار صدها صدهزاران تیغه شمشیر کرد آرش»ما نیز امروز سراغ پیکر آرش‌های زمان خود را در کیسه‌های پلاستیکی باید جستجو کنیم، آری آنها نیز جانشان را در تیر کردند تا مرزهای ایرانشهر را از تجزیه حفظ کنند، ولی افسوس که ساده لوحانه می‌رود این سرمایه اصیل و عظیم ملی در قمار تجزیه وطن و تغییرمرزهای ایرانشهر با طلب طناب پوسیده یاری از بیگانگان خرج شود.شگفتا کسانی در چند قدمی رسیدن به قله حاکمیت ملی، سرمایه عظیم جنبش‌های اصیل این چند دهه و هزاران شهید راه آزادی و استقلال را نادیده می‌گیرند و دست نیاز به سوی دولت‌هایی دراز می‌کنند که دلشان جز به منافع بلند مدت خود نسوخته و به شهادت ۱/۵ میلیون کودک و زن و مرد فلسطینی که هر روز پرپر می‌شوند، ذره‌ای به انسانیت و اخلاق و حقوق بشر باور ندارند و تبدیل سرزمین آن قربانیان به تفریحگاه و کازینویی مدرن در کنار مدیترانه را وعده می‌دهند.تجربه تکیه به بیگانه را هم نظام ولایت مطلقه تکرار کرد و هم جمعی از ملت ستمکشیده ما از استیصال وعجله به مصداق: «سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد، آنچه خود داشت زبیگانه تمنا می‌کرد» را درآستانه تکرارند و با نا نادیده گرفتن سرمایه‌های ملی در جنبش‌های سبز و زن و زندگی و آزادی، چشم امید به بیگانه می‌دوزند.«ندا» در جنبش سبز یک نفر، و «مهسا» در جنبش زن، زندگی، آزادی یکنفر بود، وقتی خون یک بیگناه چنین برکاتی داشته، چرا با وجود سرمایه خون هزاران جانباخته در این جنبش، دست نیاز به سرمایه گذاری مقاطعه کاران جهانی دراز کنیم؟ملت ما با شعار «نه شرقی نه غربی» بی تکیه بر ابرقدرت‌ها به پیروزی رسید، ولی انقلابی را که، به تعبیرخبرنگاری فرانسوی آن روزها «اولین انقلاب به نام خدا در تاریخ» بود، به سرعت درضدیت با غرب و رفتن به آغوش شرق؛ روسیه و چین، از استقلال فاصله گرفت و مهمتر از آن، با استبداد دینی موجب پراکندگی مردم شد. تجربه تکیه نظام به بیگانگان کافی است، این سرابی برای ملت بیش نیست، با عجله وعصبانیت و زور و زود و ضربت کاری از پیش نمی‌رود، به «زمان» باور و به صبرو مقاومت تکیه داشتن کلید نجات است.ماجرای نجات نهایی قوم برده و اسیر بنی اسرائیل ازچنگال نظام سرکوبگر فرعونی بس عبرت آموز است؛ اسیران به فرمان موسی شبانه از شهر فرار کردند؛ سپیده دم که سرکوبگران نیروی کار کشور را گریخته دیدند، با اسب و ارابه‌های جنگی شتابان به تعقیب پیادگان پرداختند.وقتی نگاه دو گروه به یکدیگر افتاد، یاران موسی که در «چند قدمی» نجات به بن بست رسیده بودند، وحشت‌زده گفتند: همگی دستگیر شدیم! موسی با اطمینان خاطر گفت؛ هرگز!! خدا با من است و راهم خواهد نمود!مهم نیست داستان گشوده شدن راهی در نیل و عبور به سلامت بنی اسراییل و غرق فرعونیان را حقیقی یا مجازی تعبیر کنید، مهم همین گشوده شدن راه نجات در زمانی است که همه به ته خط رسیده ومایوس شده باشند، مهم این است به خود و آرمانمان باورعمیق داشته باشیم.