بهار عربی که در تونس، آغاز و به مصر و لیبی و یمن و سوریه و عراق و بحرین و کشورهای دیگر توسعه یافت، شور و شوق زایدالوصفی در جهان عرب و غیر عرب ایجاد کرد. امید برای تغییر با سرنگونی دومینووار سریع و غیر قابل باور رؤسای جمهوری تونس و مصر، به هیجان شهروندان دیگر کشورهای منطقه خاورمیانه و شمال افریقا دامن زد؛ هر کشوری به بهانه و دلیلی. بهار عربی در نگاه بسیاری از ناظران، موج چهارم دموکراسی بود و همه چشمها را متوجه خود کرد. بعد از بهت اولیه در قبال تحولات تونس و مصر، کشورهای غربی و برخی کشورهای منطقه، آتشبیار معرکه در لیبی و سوریه و یمن شدند. جنگ داخلی و ویرانی گسترده این کشورها حاصل خاماندیشی کسانی بود که متأثر از جو هیجانی، فقط به فکر اسقاط نظام بودند و برنامهای برای بعد از اسقاط نداشتند.امروز که شهروندان معترض کشورهای یادشده به سالهای ۲۰۱۲-۲۰۱۰ مینگرند، بعید است همچنان همان رویکرد و نگاه مثبت و امیدبخش را به رخدادهای گذشته داشته باشند. بیشتر بخوانید »