وقتی کسانی کاری را از روی بلند پروازی و جاه طلبی و از سر عشق و شور فراوان انجام میدهند در حالیکه خود نه از فرایند تحول ان در بستر تاریخ و شرایط موجود اطلاع دارند و نه از فرجام ان دست ازینکار برداشتن بهتر است تا تیر در تاریکی رها کردن.سرنوشت فرایند صورتبندی و هم فرجام یک حرکت اجتماعی در تعامل روزمره با واقعیات محلی و پیرامونی ان تعین پیدا میکند .اولین گام اینست که اگر ما قادر به بهبودی و اصلاح وضع موجود نباشیم خردمندی حکم میکند که این وضعیت را برهم نزنیم زیرا مشکل بزرگتر و پیچیده تر خواهد شد.همان چیزیکه در طول پنج دهه در نتیجه عملکرد های ناشیانه روشنفکران چپ و مذهبی ما در افغانستان شاهد انیم.عقلانیت و حسابگری خردمندانه حکم میکند ما دست به اقدامی بزنیم که قدرت محاسبه توسعه و ازان دشوار تر قدرت کنترول انرا داشته باشیم زیرا درین کار ما با یک پروژه شخصی سروکار نداریم بلکه پروژه یک حرکت سیاسی و اجتماعی را در پیش داریم که در صورت ضعف و بیعرضگی رهروان و رهبران ان ممکن است به یک فاجعه بزرگ اجتماعی منجر شود.در یک حرکت سیاسی اجتماعی فقط شور و شوق ،ایده ال بافی و عشق به قدرت کافی نیست بلکه مدیریت مدبرانه فرایند مبارزه و تضمین اهداف استراتژیک ان با اگاهی و مراقبت بیوقفه شرط اجتناب ناپذیر این راه است.فاجعه ازانجا اغاز میشود که این امر سرنوشت ساز را فقط با انگیزه باور های دگماتیک عقیدتی و ارمانی و ازان بدتر با خوشباوریهای تقدس مآبانه محض به راه بیندازیم.از روند تعامل انها با واقعیات همسو و نا همسو غافل باشیم و قصر های زرین اینده و مدینه فاضله انرا بر ارمانهای محض و خیالات خام بیگانه با واقعیات بنا نماییم.بد تر از همه اینها اینکه اینکار را رسالت دینی و عقیدتی خود پنداریم.رسالتی که شایستگی و توانایی انرا نداریم.وقتی می گوییم فرایند تحول و تضمین فرجام کار بیرون از محاسبه و کنترول ماست به این معنی نیست که هیچ قاعده ای درینکار و هیچ مشیتی درین راه وجود ندارد.دقیقا گره اصلی کار در همینجاست.بدون تردید به اتفاق نظر کثیری از صاحبنظران و فلاسفه جهان هم این عالمی که دران زیست مینماییم و هم زیست جهان انسان دارای قوانین و مشیت های اجتناب ناپذیر اند که اگر ما هر قدمی بیرون ازین مشیت برداریم فرجام اینکار بصورت فاجعه ای یا تراژدی ای بسوی خود ما بر میگردد.همه بحران بزرگ فاجعه بار امروزی بشر در پی فراروی انسانها و جوامع از همین مشیتهاست که بر جهان و انسان حاکم اند.بطور مثال رفتار عادلانه انسانها با یکدیگر و با طبیعت یکی از قواعد بقای حیات و هماهنگی بشریست.تخطی ازین قاعده زرین سلامت و ثبات اجتماع را به خطر مواجه میسازد.این روند به کندی و بصورت نامریی انجام میگیرد اما یک مشیت قطعیست.این روند اهسته،تدریجی و قطعی از نوامیس طبیعت و زندگی بشمار می اید همانند بارور شدن یک دانه گندم در دل خاک.این جریان اما در زندگی انسانها بصورت اگاهانه تحقق می پذیرد.احساسات خام،شتابزدگی و تشنگی بیتابانه به قدرت از سوی ادمهای کوته بین این جریان زندگی را تغییر نمیدهد و با بیتابی ما این قانون هستی تغییر نمی پذیرد.روشنفکران کوته بین و خشماگین کمونیست بی تابانه و بیباکانه خواستند همه مراحل طبیعی جبری تاریخی توهمی خودشانرا با یک خیز «کودتای یک شبه» بپیمایند و راه میانبر بزنند .دیدیم که چنان سیلی تاریخی خوردند که دیگر بر نخاستند.روشنفکران مسلمان شتابزده و افسون زده قدرت نیز با همان ویژگیها خواستند شریعت الهی را با شلاق تطبیق و زمین را به بهشت مبدل سازند. دیدیم که ازان رژیم دیوسیرت طالبان سر براورد و بدترین کابوس را بر سر مردم مسلط ساخت.روشنفکرانی که شور شان قوی و شعور شان ضعیف باشد اینگونه فاجعه خلق میکنند از هر قماشی که باشند همه سر و ته یک کرباسند.خوشبختی و بهروزی درین جهان نباید با رستگاری اخروی در تناقض بیفتد زیرا این تناقض در دیوار وحدت خدا و هستی رخنه می اندازد.این تناقض وجودی به نوبه خود شگاف در دیوار ایمان مومنان خواهد افگند.شرایط مقدماتی که در بالا برشمردیم هیچکدام در اغاز انچه نهضت اسلامی نام کرده ایم فراهم نبودند.انچه در رهبران و رهروان این نهضت وجود داشت یک سلسله از ارمانها و ارزو های برخاسته از احساسات دینی عامیانه و خوشباورانه بود و بس نه یک حرکت اگاهانه و مبتنی بر تحلیل واقعیتها که شرط ضروری یک حرکت سیاسی معاصر است.فرجام چنین حرکت اشفته فقط ناکامی و استیصال نیروی حیاتی مردم خواهد بود ،فاجعه ایکه اکنون دران فرورفته ایم ثمره یک چنین حرکت اشفته ایست که نام انرا نهضت گذاشته ایم.از مجموعه از هوسها و ارمانهای خوشباورانه ولو بر خاسته از طینت های پاک یک نهضت بوجود نمی اید.تعریف و تبیین نهضت خود شرح مستقل میخواهد که د ر جایش باید به ان پرداخت.نهضت نامیدن یک چنین حرکت اشفته یک خطای بزرگ معرفتیست که گمراهی های زیادی در پی می اورد.چنین حرکت عامیانه را نمیتوان بنام نهضت به مردم فروخت.این توهم مثل انست که پلنگی را شکار نکرده پوستش را بفروشیم.دعوا بر سر رهبریت چنین حرکت توهمی که هم اکنون با پیامد هایش دست و پنجه نرم میکنیم افتخاری برای مدعی اش نمی اورد بلکه اصرار و ابرام بیشتر بر این توهم را نشان میدهد.توهمی که باید اکنون ازان بیرون می امدیم و راه خود را اصلاح میکردیم.صاحبان این توهم بعد از پنجاه سال تراژدی هنوز هم چشم خود را باز نکرده اند و بیدار نگشته اند.نکته بسیار مهم و ارزشمند که فهمیدنش شرط خردمندیست اینکه قربانیها و فداکاریهای بیدریغ و بی نظیر میلیونها مومن وطندوست در مقاومت یا جهاد در مقابل تجاوزگران اشغالگر استعماری خود ارزش مستقل و معنای انسان شناسانه دارد.دفاع یا مقاومت برای حفظ حیات و کرامت انسانی و ازادی که حق همه افراد جامعه است مشروعترین کاریست که از نظر هر صاحب معرفتی در خور تحسین و سپاسگزاریست.این عمل شریف هم به زندگی این جهانی انسان معنی میبخشد و هم به رستگاری اخروی او.امتیازاین ارزش و فضیلتی را که مقاومتگران و مجاهد ان از خود به نمایش گذاشتند را نمیتوان به حساب های متورم بانکی این رهبران واریز نمود رهبران معامله گربا خون و حقوق مردم.مردم در مقاومت و فداکاری از هیچیک از امکانات زندگی شان بشمول جانهایشان دریغ نورزیدند اما رهبران فرصت طلب و معامله گر هیچگونه لیاقت ،صداقت و تدبر شایسته ای در حفاظت از ثمره خون ملت از خود نشان ندادند.مردم خود قهرمان تنهای این عرصه اند.در صورتیکه یک استراتژی اگاهانه ،تعهد صادقانه و مدیریت مدبرانه از سوی رهبران در کار این مقاومت بود بسیاری از فجایعی که در طول این پنجاه سال بر سر مردم رفت قابل پیش بینی و پیشگیری بودند.اینکار صورت نگرفت برای اینکه این رهبران و پیشقراولان بصورت اگاهانه یا نااگاهانه کار گذاران طرح های بیگانگان بودند.اینگونه مردم را بخود واگذاشتند و چون قربانی بیدفاع انها را در چنگال تروریستها افگندند.اگر بگوییم فاجعه امارت تروریستی و بدوی طالبان و رژیم سیاه جاهلی و انحطاطی زن ستیز و علم ستیز انها ثمره طبیعی و تدریجی همین حرکت اشفته که انرا نهضت میخوانند بوده است مبالغه نکرده ایم.ایا باز هم این مدعیان رهبریت چنین فاجعه ایرا افتخار و امتیازی برای خود حساب میکنند ؟ !!!