عاطــف نجــیب دردادگــاه سوریه و رنــج بی‌عــدالتی درافــغانســتان!

اواخر آپریل ماه سال جاری(۲۰۲۶)گزارش هایی انتشار یافت که عاطف نجیب ” رئیس پیشین امنیت سیاسی ولایت درعا Deraa در جنوب سوریه را برای نخستین بار در دادگاهی در دمشق آوردن “(۱”روز نهم ماه می دومین جلسه دادگاه با حضور او دایرشد. عاطف نجیب هنگام ریاستش به عنوان شخص جنایتکار، منفور و بد زبان، شهرت یافته بود. این صفات زشت ومناسب برای او به ویژه از سرکوب های سال ۲۰۱۱ ع. او را همراهی می کردند. شایان یادآوری است که نجیب از خویشاوندان نزدیک یا پسر خاله ی اسد رئیس جمهور سرنگون شده ی سوریه نیز است. هنگام توجه به این نزدیکی، بسا نهادهای سرکوبگر وجنایت پیشه در نظر می آیند که افراد رازدار، خبرچین و شکنجه گر را از میان خویشاوندان ونزدیکان نیز برگزدیده اند.از بدزبانی عاطف نجیب گفته شد، نمونه یی از سخنان او است که به دنبال زندانی کردن تعدادی از دانشجویان درسال ۲۰۱۱شهرت بسیار یافت.   کودکان در بازداشتگاه‌های امنیتی شکنجه شدند؛ ناخن‌هایشان کشیده شد، بدن‌هایشان با ضرب‌وشتم و سوختگی زخمی شد و با آنان مانند دشمن جنگی رفتار شد.  وقتی خانواده‌هایشان برای آزادی فرزندان خود مراجعه کردند، نجیب نه ‌تنها رحم نکرد، بلکه با تحقیر گفت: “پسرانتان را فراموش کنید. اگر فرزند می‌خواهید، بیشتر به دنیا بیاورید. اگر بلد نیستید، کسی را می‌فرستیم که یادتان بدهد.”»(۲) بردن عاطف نجیب، در کشوری که هنوز با پرسش ها، چالش ها و درگیری های بسیاری رو به راه است، این اندک پیام را با خود داشت که جنایت در حق مردم سوریه با این نمونه ونماد، کار پسندیده می باشد.

با دیدن لحظاتی از جریان دادگاه، نهادن عاطف نجیب در قفس آهنین با دست های بسته، ابراز خشنودی خانواده های جفا دیده گان را دیدم.  اما با توجه به مشغولیتم در باره ی تاریخ ستمگران و جفا دیده گان، آگاهی از رفتارغیر انسانی در زندان های افغانستان، انسان آزاری صدها عاطف نجیب به یادم آمد و سرگذشت دگر گونه ی آنها در وطن وخارج وطنم. به یادآوردن منفورترین های که نام شان در سر زبان ها بوده است، به نبود دادگاه های عادلانه و برخلاف به تداوم مقام یافتن جنایتکاران اندیشیدم. به یکی ازابعاد نبود دادگاه و پیامد به محکمه نکشانیدن شکنجه گران وچهره های منفور جفاکاران در افغانستان، افتادم. هنگامی که در یک جامعه، رفتارهای مستبدانه وجنایت آمیز سرزنش نشود. هنگامی که محکومیت شکنجه، اعدام، توهین وتحقیر دیگر اندیشان مفقود باشد و بی اعتنایی به آن به یک عادت وکوچک سازی مروج در میان اهل سیاست وفرهنگ جای بیابد، معلوم است که جنایت آشکارای گروه جاهل وستمگرطالبان در حق بیشترین مردم با بی تفاوتی استقبال خواهد شد. معلوم است که جنایتکار را آنانی هم  می پرستند که از مبارزه با شکنجه واعدام وزندان بسیار گفته و نوشته اند. در میان افغانستانی های سیاسی و”تاریخنویس” اندک نبودند وکم نیستند که جفاهای صدارت هاشم خانی را به نکوهش گرفته اند، اما هنگامی که زندان گستری، شکنجه های ددمنشانه همراه با بدزبانی و اعدام کردن های بی حساب خودشان درمیان آمده است، به فحاشی ولفاظی روی آورده اند. درواقع نمونه یی را نشان داده اند که به شکنجه واعدام بد و شکنجه و اعدام، توهین وتحقیر خوب دل بسته گی دارند. این هنجار زیانبار، جدی نگرفتن محکومیت اشکال انسانآزاری درپیامد خود دارنده ی این نتیجه ی منطقی چنان رویکرد شده است که منفورترین ها فراز بیایند. اسدالله سروری جنایتکار، شکنجه گر، مزدور وبددهان را درنظر آوریم. هنگام ریاست “اکسا” از هیچ جنایتی دریغ نکرد. پس از تبارز عملی اختلافات حکومت جفاکار، به سفارت شورویی حالا ازمیان رفته پناه برد. آنها او و چند دیگر ستمگران را در تابوت ها نهاده به شوروی فرستادند. اما سروری پس از شش  جدی سال ۱۳۵۸ خورشیدی، ارتقأ مقام یافت ومعاون رئیس جمهور سلطان حسین (ببرک کارمل) شد. با دیدن لحظاتی از جریان دادگاه، نهادن عاطف نجیب در قفس آهنین با دست های بسته، ابراز خشنودی خانواده های جفا دیده گان را دیدم.  اما با توجه به مشغولیتم در باره ی تاریخ ستمگران و جفا دیده گان، آگاهی از رفتارغیر انسانی در زندان های افغانستان، انسان آزاری صدها عاطف نجیب به یادم آمد و سرگذشت دگر گونه ی آنها در وطن وخارج وطنم. به یادآوردن منفورترین های که نام شان در سر زبان ها بوده است، به نبود دادگاه های عادلانه و برخلاف به تداوم مقام یافتن جنایتکاران اندیشیدم. به یکی ازابعاد نبود دادگاه و پیامد به محکمه نکشانیدن شکنجه گران وچهره های منفور جفاکاران در افغانستان، افتادم. هنگامی که در یک جامعه، رفتارهای مستبدانه وجنایت آمیز سرزنش نشود. هنگامی که محکومیت شکنجه، اعدام، توهین وتحقیر دیگر اندیشان مفقود باشد و بی اعتنایی به آن به یک عادت وکوچک سازی مروج در میان اهل سیاست وفرهنگ جای بیابد، معلوم است که جنایت آشکارای گروه جاهل وستمگرطالبان در حق بیشترین مردم با بی تفاوتی استقبال خواهد شد. معلوم است که جنایتکار را آنانی هم  می پرستند که از مبارزه با شکنجه واعدام وزندان بسیار گفته و نوشته اند. در میان افغانستانی های سیاسی و”تاریخنویس” اندک نبودند وکم نیستند که جفاهای صدارت هاشم خانی را به نکوهش گرفته اند، اما هنگامی که زندان گستری، شکنجه های ددمنشانه همراه با بدزبانی و اعدام کردن های بی حساب خودشان درمیان آمده است، به فحاشی ولفاظی روی آورده اند. در واقع نمونه یی را نشان داده اند که به شکنجه واعدام بد و شکنجه و اعدام، توهین وتحقیر خوب دل بسته گی دارند. این هنجار زیانبار، جدی نگرفتن محکومیت اشکال انسان آزاری در پیامد خود دارنده ی این نتیجه ی منطقی چنان رویکرد شده است که منفورترین ها فراز بیایند. اسدالله سروری جنایتکار، شکنجه گر، مزدور وبددهان را درنظر آوریم. هنگام ریاست “اکسا” از هیچ جنایتی دریغ نکرد. پس از تبارز عملی اختلافات حکومت جفاکار، به سفارت شورویی حالا ازمیان رفته پناه برد. آنها او و چند دیگر ستمگران را در تابوت ها نهاده به شوروی فرستادند. اما سروری پس از شش  جدی سال ۱۳۵۸ خورشیدی، ارتقأ مقام یافت ومعاون رئیس جمهور سلطان حسین (ببرک کارمل) شد.پس از او نجیب الله که نام او جنایات، مظالم در حق زندانی ها، شکنجه ها و اعدامهای یک حکومت، نظام وساختار را به یاد  می آورد، از مقام ریاست “خاد” به ریاست جمهوری ارتقأ داده شد. نتیجه ی این کارکرد بسیار زیانبار، اندوهی است که برچهره ی رنج آشنای تاریخ وطن دردمند ما سنگینی می کند.اندوهی که روزی در چهره ی عادلانه ونه انتقام جویانه، تبسم گویا برلبان تاریخ ما بنشاندبردن عاطف نجیب، در کشوری که هنوز با پرسش ها، چالش ها ودرگیری های بسیاری رو به راه است، این اندک پیام را با خود داشت که محکومیت جنایت در حق مردم سوریه با این نمونه ونماد، کار پسندیده می باشد.