عدالت اجتمــــاعی ازدیـــــــدگاه دانشـــمندان بزرگ جــــهان !

از نظر ارسطو، عدالت به معنای عام آن شامل تمام اقسام فضایل و به معنای خاص آن فضیلتی است که به موجب آن باید به هرکس آنچه حق اوست داده شود.         

به اعتقاد افلاطون، عدالت رشته‏ای است که افراد جامعه را به هم پیوند می‏دهد و یا وحدت افراد به منظور هماهنگی در دوره رنسانس «تأمین منافع دیگران را نیز در معنای عدالت وارد کردند و گفتند عدالت اجتماعی دال بر احترام به حقوق دیگران و دادن حق هر صاحب حقی است.» همین وضعیت در تعاریف دانشمندان اسلامی نیز بوده است. مرحوم طبرسی آن را «مانند چیزی از جنس خودش، یعنی برابری» معنی می‏کند. مرحوم شیخ انصاری عدالت را استواری و استقامت می‏داند و مرحوم علامه طباطبایی می‏نویسد: عدالت برپا داشتن مساوات است و برقراری موازنه بین امور، به طوری که هر چیزی سهم مورد استحقاق خویش را داشته باشد. و در جای دیگری می‏فرماید: «عدالت آن حالت میانه، به دور از افراط و تفریط می‏باشد. شهید مطهری می‏گوید: عدالت عبارت است از اعطای حق به ذی حق یا عدم تجاوز به حق ذی حق. عدالت اجتماعی، آرمانی بشری در گستره تاریخ از آغاز زندگی بشر، همواره ظلم و بی عدالتی روح بشر را آزرده و او را تشنه جهانی عاری از هر تبعیض و تعدی ساخته است. در طول تاریخ، همه افراد و اقشار و جوامع اعم از کوچک و بزرگ، مؤمن و کافر، مرد و زن، حتی ستمکار وستمدیده خواهان اجرای عدالت، این صفت انسانی بوده و از نقض آن متنفر بوده و می‏باشند. نلسون ماندلا میگوید: تا زمانی که فقر، بی عدالتی و نابرابری فاحش در جهان ما ادامه دارد، هیچ یک از ما واقعاً نمی توانیم آرام بگیریم. و بالاخره داکتر مارتین لوترکینگ رهبر سیاهپوستان آمریکا چه شیرین فرموده: من رؤیایی دارم؛ روزی بر روی تپه‌های سرخ”جورجیا” (جورجیا یکی از ایالت های کلیدی امریکا است که در گذشته ها شاهد صحنه های زشت تبعیض نژادی بود) فرزندان برده‌های پیشین و فرزندان برده‌داران پیشین با یکدیگر پشت میزهای برادری خواهند نشست، و “میا” از آنطرف اقیانوس ها می‌گوید: به امید روزی که در تمام جهان اولادهای مظلومین با اولادهای مستبدین بایکدیگر پشت میز های برادری و برابری بنشینند.