جنگ روانی برای بقای قدرت!

امروز درگیر جنگی هستیم که از شلیک گلوله‌ها به‌مراتب خطرناک‌تر و کشنده‌تر است؛ جنگی خاموش اما ویرانگر که نسل امروز و فردای ما را هدف گرفته است. امروز در افغانستان شاهد گسترش بی‌سابقه‌ی قرص‌ها و تابلیت‌های نشه‌آور، به‌ویژه «تابلیت K» هستیم. این مواد نه‌تنها به‌سادگی در داروخانه‌ها و دکان‌ها یافت می‌شوند، بلکه برخی داروهایی که مخصوص دردهای شدید هستند مانند Pregabalin، Zeegap، Tramadol نیز به‌طور آزاد و بدون نسخه به فروش می‌رسند. جالب اینجاست که طا—لبان بسیاری از مواد مخدر دیگر را محدود کرده‌اند، اما فروش و توزیع این قرص‌ها همچنان آزادانه جریان دارد. چرا؟ این سوالی‌ست که ذهن هر انسان را درگیر می‌کند. تا جایی که من اطلاع دارم، این مواد بسیار ساده و بدون هیچ محدودیتی در دسترس مردم قرار می‌گیرند. به باور من، این یک جنگ روانی‌ست که توسط استخبارات مدیریت می‌شود؛ تلاشی هدفمند برای معتاد ساختن نسل جوان و مشغول کردن آنان به چیزهایی که اراده، غیرت و مقاومت را از آنان بگیرد، تا هیچ‌کس در برابرشان ایستادگی نکند. شکست طا—لبان از بیرون کشور نخواهد آمد! دشمن از ما نمی‌ترسد؛ هراس واقعی آنان از نیروی جوانی‌ست که در داخل کشور زندگی می‌کند. تلاش می‌کنند همین نیرو را تضعیف کنند، تا سلطه‌شان پابرجا بماند. طا—لبان جنگی را آغاز کرده‌اند که هدف آن فقط حکومت نیست، بلکه نابودی آینده‌ است. اگر امروز چشم‌پوشی کنیم، اگر این خطر را جدی نگیریم، شاید فردا برای نجات نسل‌مان دیر شده باشد. من به‌عنوان یک برادر کوچک از شما خواهش می‌کنم، بیایید فریب جنگ روانی دشمن را نخوریم. هوشیار باشیم و نگذاریم این مواد نشه‌آور، آهسته‌آهسته جوانان ما را از بین ببرد. اگر نمی‌توانیم همه‌چیز را متوقف کنیم، حداقل کسانی را که این مواد را پخش می‌کنند شناسایی و متوقف کنیم. اگر لازم شد، با سنگ و چوب بر سرشان بکوبیم تا دیگر جرأت نکنند چنین چیزهایی را به مردم ما بفروشند. هر کسی که از این قرص‌ها استفاده می‌کند، مانند این است که زنجیر تازه‌ای به پای آزادی خود بسته است. جنگ‌های خاموش، مخرب‌تر از صدای توپ و تانک‌اند