گـزیده اخبــار
خانه » اجتماعی » ماه ثوردرتاریخ معاصرافغانستان؛تقابل دوجـبهه،دوسـرنوشـت!
ماه ثوردرتاریخ معاصرافغانستان؛تقابل دوجـبهه،دوسـرنوشـت!

ماه ثوردرتاریخ معاصرافغانستان؛تقابل دوجـبهه،دوسـرنوشـت!

تاریخ معاصر افغانستان لبریز از فصل‌های خون‌بار و سرافراز است؛ اما درمیان این دفتر پرحادثه، ماه ثور بیش ازهر مقطع دیگر، بار هویتی و معنایی دارد. ماهی که در آن، داغ خیانت کمونیستی بر پیشانی تاریخ حک شد و فریاد فتح مجاهدین در آفاق پیچید.ماهی که گلوله‌های مزدوران مسکو برسینه فرزندان این سرزمین نشست، اما پرچم توحید و آزادی نیز بر بام کابل برافراشته شد.ثور،درحافظه تاریخی ملت، صرفاً نام یک ماه نیست؛ بلکه نماد یک رویارویی سرنوشت‌ساز است: تقابل ایمان با الحاد، غیرت با خیانت، و ملت با مزدوران.               

سپیده‌دم ۷ ثور ۱۳۵۷ با کودتای خون‌بار حزب‌های خلق و پرچم، یکی از تاریک‌ترین فصل‌های تاریخ کشور آغاز شد.ارتش، به‌فرمان بیگانگان، سلاح خود را به‌سوی ملت نشانه رفت و دست‌نشاندگان مارکسیستی با شعارهای فریبنده‌ی «عدالت خلق» و «زحمتکشان»، پاکسازی دینی، فرهنگی و سیاسی را آغاز کردند. صدها عالم، اندیشمند، متفکر و مجاهد به شهادت رسیدند؛ و زندان پلچرخی، به قربانگاه ایمان و آزادی بدل شد. شعارهای چپ‌گرایانه در عمل ترجمه شد به اعدام، زندان، تبعید و تجاوز به حریم مقدسات.کودتای ثور، صرفاً یک تغییر سیاسی نبود؛ بلکه یک زلزله‌ هویتی بود. تلاشی برای تبدیل افغانستان اسلامی به جمهوری خلقی بی‌ریشه، که قرآن را از منبر به دار می‌کشید و مکتب الحاد را جایگزین ایمان می‌کرد. این آغاز یک نبرد تمدنی و تقابل میان اسلام و کمونیزم بود؛ نزاعی میان ایمان ملت و استبداد حزب.           
چهارده سال پس از آن شب تار، خورشید دوباره از همان ماه طلوع کرد. در ۸ ثور ۱۳۷۱، با مجاهدت بی‌نظیر فرزندان این سرزمین، رژیم کمونیستی نجیب‌الله سقوط کرد و پرچم پیروزی برافراشته شد.این پیروزی، ثمره‌ سال‌ها جهاد مقدس ملتی بود که با دستان خالی اما با قلب‌های لبریز از ایمان، بر ماشین جنگی شوروی فائق آمد.
این ثور، از خون شهدا آبیاری شده بود؛ از طالوت موحد در ۶ ثور ۱۳۶۷ در پروان، تا معلم نیک‌محمد در ۲۸ ثور ۱۳۶۸ در بادغیس، تا استاد عبدالصبور فرید در ۱۲ ثور ۱۳۸۶ و خواهران شهید مان ناهید ها در کابل، و مهندس بشیر شهادتیار در ۶ ثور ۱۳۷۱ در شمال‌شرق. ثور، ماهی شد که سرود فتح، جایگزین ضجه گلوله شد.این ماه همچنین سالروز رحلت استاد خلیل‌الله خلیلی، شاعر حماسی و صدای مقاومت در سال‌های جهاد، و روز فتح ولایت لوگر در۱۹ ثور۱۳۵۸ است. حتی دردهه‌های بعد، هزاران مجاهد در همین ماه، در برابر اشغالگران آمریکایی نیز به شهادت رسیدند.۸ ثور، پایان سلطه‌ی ارتجاع سرخ و آغازی بود برای استقلال و مردم‌سالاری اسلامی.گرچه زخم اختلافات داخلی، کام پیروزی را تلخ کرد، اما ارج جهاد و خون شهیدان، هم‌چنان در دل تاریخ باقی ماند
.ثور، صحنه‌ روشن تقابل دو جبهه‌ بود با دو جهان‌بینی متضاد؛ جبهه‌ای که بر الحاد، وابستگی و سلطه‌پذیری بنا شده بود، و جبهه‌ای دیگر که از ایمان، آزادی‌خواهی و عزت انسانی ریشه می‌گرفت.در یک سو، جبهه‌ کمونیزم قرار داشت: جریانی برآمده از الحاد و ماتریالیسم، وابسته به مسکو و حامل ایدئولوژی‌ای وارداتی. آنان، با تکیه بر حزب تحمیلی و اسلحه بیگانه، می‌خواستند هویت فرهنگی و دینی ملت را از درون منهدم کنند.
ابزارشان، سرکوب، ترور، پاکسازی و تحقیر مقدسات بود.در سوی دیگر، جبهه‌ مجاهدین ایستاده بود: فرزندان ایمان و توکل، برخاسته از دل مسجد و مدرسه، پشت‌گرم به حمایت مردم. آنان نه برای قدرت، که برای احیای عزت امت، دفاع از دین، و استقلال کشور جنگیدند. جهادشان، از ایمان تغذیه می‌کرد و با ایثار و فداکاری معنا می‌یافت.ماه ثور، تصویر کامل این تقابل بود؛ جهانی که برالحاد و سلطه بنا شده، وجهانی که بر توحید و آزادگی استوار بود.این نبرد، صرفاً نبرد گلوله‌ها نبود؛ بلکه نزاع ارزش‌ها بود. جنگی میان بندگی طاغوت و بندگی خدا. و پرسشی که هنوز هم در برابر نسل امروز باقی است: تو در کدام جبهه‌ای؟ درجبهه‌ اربابان جهانی، یا در صف بندگان الهی؟۱: تاریخ را بخوانیم، نه فقط مرور کنیم: ثور تنها یک رویداد نیست، بلکه رمز یک مسیر تمدنی است. در کودتا و قیام، دو سرنوشت متضاد نهفته است
 ۲: وحدت، رمز پیروزی و دوام آن است: مجاهدین پیروز شدند، اما اختلافات، طعم پیروزی را از مردم گرفت. ۸ ثور باید درسی باشد برای عبور از خودخواهی‌ها. ۳: شهدا، چراغ راه‌اند؛ نه خاطره‌های فراموش‌شده: طالوت، نیک‌محمد، فرید، بشیر و هزاران شهید دیگر، صرفاً نام‌هایی در تاریخ نیستند؛ بلکه اسطوره‌هایی برای آینده‌اند.۴: هویت اسلامی و ملی، شرط بقا در طوفان‌هاست: کمونیست‌ها با تحقیر فرهنگ مردم، نابود شدند. هر نظامی که برخلاف ایمان و هویت ملت حرکت کند، محکوم به فروپاشی است.ماه ثور، آیینه‌ای تمام‌نما از سرنوشت افغانستان است؛ از یک سو، ظلمت کودتا و استبداد سرخ، و از سوی دیگر، روشنای فتح و جهاد. از این تقابل باید فلسفه‌ای برای بیداری، مقاومت و شناخت تاریخی ساخت. نسل امروز باید بداند که چرا در ۷ ثور، ارزش‌ها سرکوب شد و در ۸ ثور، دوباره متولد گردید.

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

بالا