گــروه انــدیــشه وهـــــنر نــوانــدیــشی : _______________________________________________________________________________________________________________________________________ فقط پنج نفر بودند، پنج زن، که درمیان زندان های انفرادیِ آبی رنگ بسوی نامعلومی روان بودند و بار سنگینی از غم و اندوه را با خود حمل میکردند.صدای هِق هِق گریه از پشت پنجره های کوچکِ نخی به فضا پخش میشد، بدون آنکه به گوشی برسد. همه جا در سکوت غرق بود. گرمی آفتاب سوزان تابستان این سکوت را مرگ بار تر ساخته بود. بیشتر بخوانید »
وب سایت نواندیشی به ویب سایت خبری تحلیلی نواندیشی خوش آمدید














