آن عالم شعر میگفت و شاعر بود، بر علاوه قرآنکریم و کتاب احادیث صحیح، مثنوی شریف مولانای بلخی، شهنامه فردوسی، دیوان حافظ که در بین مردم فارسی زبان دهات افغانستان بنام (خواجه حافظ صاحب) شهرت دارد، بوستان و گلستان سعدی و اسکندرنامه را در سینه خود حفظ داشت. برعکس ملا معروف "راسخ" شعر گفتن را مترادف به کفرگویی، شاعران را دیوانه و دستور به دیوار کوبیدن شعر بیدل، مولانا و حافظ را صادر کرد! بیشتر بخوانید »
وب سایت نواندیشی به ویب سایت خبری تحلیلی نواندیشی خوش آمدید















