گـزیده اخبــار

خانه » اندیشه » زبانِ نگاه ! تضمینی از غزلِ نابِ امیر هوشنگ ابتهاج(هـ . الف . سایه)
زبانِ نگاه ! تضمینی از غزلِ نابِ امیر هوشنگ ابتهاج(هـ . الف . سایه)

زبانِ نگاه ! تضمینی از غزلِ نابِ امیر هوشنگ ابتهاج(هـ . الف . سایه)

تضمینی از غزلِ نابِ امیر هوشنگ ابتهاج ( هـ . الف . سایه )

 

Amir Forough23

مخمسی از : امیر فروغ

 

 

                      زبانِ نگاه

 

 

تا خموشی و نِگـه ، حرف و بیانِ من و توست

تا کـه ایـن قـلـبِ بـلا دیـده از آنِ مــن و تـوست

تا سخــن گــویِ دلِ ما ، نه لبــانِ مـن و توست

« تـا اشــاراتِ نـظـــر نامـه رسانِ مــن تـوست

نشــود فـاشِ کسی آنچــه میـانِ من و توست »

 

گـر حکـایت کنـم از غــم ، نه که مـن می گویم   

قـصـه از غـم ، نه چـو مــرغانِ چمن می گویم  

از نگــاهــم بـشنــو ، بستـه دهــن مـی گـویـــم

« گـوش کـُـن با لبِ خامـوش سخـــن می گویم
پاسخــم گـو به نگاهی که زبانِ من و توست »

 

سال هـا رفـت و کسی شیــوۀ مجنون نه گـُـزید                

هـم چـو لیلـی ، بِنِگـَـر خـونِ دلـی کس  نچشید

آه ز مُـرغی که از این شاخه به آن شاخه پرید

« روزگاری شـد و کس مَــردِ رهِ عشـق نـدیــد

حــالـیــا چشـم جهــانی نگــرانِ من و توست »

 

گــرچــه خـلــوتـگــهِ دل پـــردۀ پـنـــدار دریــــد 

گـــرچــه انـدیـشــه دِگــر از خود و بیگانه بُرید

گـرچه هــرگز سخنِ عشق ، ز ما کس نه شنید

« گــرچــه در خـلــوتِ راز دل مــا کس نـرسید
هـمــه جـا زمــزمۀ عشقِ نهانِ مـن و توست »

 

گـو زبـان بـاش ، ولی بسته دهــان باش ، ارنه

در نـهــان خـانـۀ دل ، رازِ نـهـــان بـاش ، ارنه

در گـُـلِستـانِ دلـم ، بـاغ و بهــاران باش ، ارنه

« گو بهار دل و جـان باش و خزان باش ،ارنه
ای بسا باغ و بهاران که خزانِ من و توست »

 

فـارغ از مـسجـد و مـحــراب و کلیسـا و کِنشت

فــارغ از وسـوســۀ اهــرمــن و دوزخِ زشــــت

صـوتِ مــرغـانِ چـمــن ، نالــۀ آب و لبِ کِشت

« ایـن هـمــه قـصــۀ فــردوس و تمنای بهشت
گـفـت و گویی و خیالی ز جهانِ من و توست »

 

شعـلۀ عشــق بـگــردد سببِ وصـل ، نـه فصـل

جـلــوۀ عـقــل بگـردد سببِ فصــل ، نـه وصــل

عـقــل و عشــق انـد حـریفـانِ نهـانی در اصــل   

« نـقشِ مـا گــو نـه نگـارنـد بـه دیبـاچـۀ عقــل
هــرکجا نامـۀ عشق است نشانِ من و توست »

 

شعـلـۀ عشق دلا ! شعـر فروغ است ، نه سِحـر

پـــرده در پـرتـو ایـن شعـله فگنده ست ز چهـر

چون فروغ دلِ مـا زاتشِ عشق است ، نه شعـر

« سایه ! زاتشکـدۀ مـاست فــروغِ مه و مهـــر
وه ازاین آتشِ روشن که به جانِ من وتوست »

  

 

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

بالا