گـزیده اخبــار
خانه » اندیشه » بارسیدنِ نو روز،ما هم اندیشه مان را نو سازیم و ازبهار بیاموزیم!
بارسیدنِ نو روز،ما هم اندیشه مان را نو سازیم و ازبهار بیاموزیم!

بارسیدنِ نو روز،ما هم اندیشه مان را نو سازیم و ازبهار بیاموزیم!

haft sene Eshq 23 F1

 

نوشته ای از مهندس امیر فروغ 

ای کاش با رسیدنِ نو روز ، ما هم خود را و اندیشه و آرمانِ مان را نو سازیم و از بهار بیاموزیم شگوفایی را و رویش و زایش را ، بهار این زیبا ترین فصلِ سال بر همگان مبارک !  

 

* ترکیب ام الکتاب در سه آیه از آیاتِ شریفۀ قرآن کریم ( سورۀ مبارکۀ آل عمران « آیۀ شریفۀ هفتم » ، سورۀ مبارکۀ رعد « آیۀ شریفۀ سی ونهم » و سورۀ مبارکۀ زخرف « آیۀ شریفۀ چهارم ) به کار رفته است . نخست در آیۀ شریفۀ هفتم از سورۀ مبارکۀ آل عمران آیات مُحکم قرآن کریم «ام الکتاب» خوانده شده که به معنی بنیاد و اساس کتاب است ، زیرا بازگشت آیاتِ متشابه به آیاتِ مُحکم می باشد و به مددِ همین آیات شریفه ، معانی آیه های متشابه روشن می گردد.  دوم به معنی  لوح محفوظ آمده است که مراد از دو آیۀ شریفۀ دیگر همین معنی است.  معنی سوم ام الکتاب ، سورۀ مبارکۀ فاتحة الکتاب ( سوره حمد) است . چون این سوره در آغاز قرآن کریم آمده و مقصدِ اصلی قرآن کریم میباشد و سر فصل های معانی آن را در بر دارد ، لهذا از آن به نام «ام الکتاب» یاد گردیده است .

** آیات فراوانی در قرآن کریم از مردنِ زمین و زنده کردن آن به دست قدرت الهی‌ ، سخن می ‌گوید . این آیات به دو فصل زمستان و بهار اشاره دارد ، و آن بدین معنی که در فصل زمستان زمین و درختان به خواب رفته و می‌ میرند و در فصل بهار ، با باریدنِ باران و وزشِ بادِ بهاری ‌، خدای منّان « ج » زمین و درختان را زنده می‌ کند . 
آیاتِ شریفۀ قرآن کریم این موضوع را برای اثبات قدرت الهی‌ ، توحید افعالی و رستاخیز و اندیشه نمودن انسان‌ها مطرح کرده است ‌که نمونه های آن در سورۀ مبارکۀ بقره « آیۀ شریفۀ یکصد و شصت و چهارم » ، سورۀ مبارکۀ اعراف « آیۀ شریفۀ یکصد و شصت و هفتم » ، سورۀ مبارکۀ نحل « آیۀ شریفۀ شصت و پنجم » ، سورۀ مبارکۀ حج « آیۀ شریفۀ پنجم » ، سورۀ مبارکۀ روم « آیاتِ شریفۀ نوزدهم ، بیست و چهارم و پنجاهم » ، سورۀ مبارکۀ عنکبوت « آیۀ شریفۀ شصت و سوم » ، سورۀ مبارکۀ فاطر « آیۀ شریفۀ نهم » ، سورۀ مبارکۀ زمر « آیۀ شریفۀ بیست و یکم » ، سورۀ مبارکۀ جاثیه « آیۀ شریفۀ پنجم » و سورۀ مبارکۀ عبس « آیاتِ شریفۀ بیست و چهارم و سی و یکم » آمده است .

خداوند « ج » در یکی از این آیاتِ شریفه چنین می فرماید ‌: « فَانظُرْ إِلَی‌ََّ ءَاثَـَرِ رَحْمَت‌ِ اللَّه‌ِ کَیْف‌َ یُحْی‌ِ الاْ رْض‌َ بَعْدَ مَوْتِهَآ إِن‌َّ ذَ َلِکَ لَمُحْی‌ِ الْمَوْتَی‌َ وَ هُوَ عَلَی‌َ کُل‌ِّ شَی‌ْءٍ قَدِیرْ » . پس به آثار رحمت خدا بنگر که چگونه  زمین را پس از مرگش زنده می‌ گرداند . در حقیقت ‌، هم اوست که قطعاً زنده کنندۀ مُردگان است و اوست که بر هر چیزی تواناست ‌.  

در فرهنگِ لغات واژۀ « سوره » را « شرف و منزلت » و واژۀ « آیه » را « آنچه آمده است » معنی کرده اند . ضمناً « آیه » واژۀ پارسی است و پیش از اسلام در میانِ اعراب مستعمل نبوده است . 

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

بالا